را عبادت مىكردند - روزه بگيرند ، نماز بگزارند ، انابه به سوى خدا برند ، و با انجام اعمال نيك و دادن صدقه ، به خدا تقرّب جويند .
آنها پراكنده نمىشوند تا در كنار « ضريح مقدّس » او قرار گيرند و در زيارتش مطالبى را كه به عنوان زيارت از بعضى از امامان رسيده القاء كنند . اين عبارات ، مشتمل بر شهادت به مواقف بزرگوارانه و سوابق عظيم و بزرگ ، رنجهاى آن حضرت در تأسيس قواعد دين ، خدمت به سيّد المرسلين ، و خصائص و فضائل او از جمله « عهد و وصيّت پيامبر ( ص ) » به او ، و « نصّ روز غدير » مىباشد . اين دأب و رسم « شيعه » در هر سال است . خطباء و سخنوران آنها در هر زمان و در هر آبادى در اين روز ، « حديث غدير » را به طور « مسند » و يا « مرسل » مىخوانند ، عادت شاعران آنها از قديم و جديد اين است كه در اين روز مدح و ثناى وى را مىسرايند .
بنابراين ، راهى براى تشكيك در « تواتر حديث غدير » از طريق « اهل بيت ( ع ) » و « شيعيان » آنها نيست . زيرا داعى آنها بر حفظ عين الفاظ پيامبر ( ص ) و عنايت آنها به ضبط و نگهدارى و نشر آن ، به آخرين مرحله رسيده است . براى اثبات اين « حقيقت » كافى است شما به « كتب اربعه » و غير آنها از « مسانيد شيعه » در موارد آن مراجعه فرمائى ، در مواردى كه اسناد و روايات آنها به طور « مرفوع » و يا « متّصل » آمده است .
كسى كه خوب توجّه كند و موارد آن را ملاحظه نمايد ، « تواتر » اين حديث از طرق پرارزش آنها به روشنى برايش « ثابت » مىگردد .
المراجعات ( گفت و شنودهاى مذهبى حق جو و حق شناس ) ( فارسى ) — صفحة 225
مساهمون: السيد عبد الحسين شرف الدين
ص٢٢٥