كسى كه در اين حديث و امثال آن تدبّر كند مىفهمد كه « على ( ع ) » نسبت به پيامبر ( ص ) همچون پيامبر ( ص ) نسبت به خدا است ، زيرا خداوند به پيامبرش مىفرمايد :
« ما ( اين قرآن را ) بر تو نازل نكرديم مگر براى اينكه براى آنان آنچه را كه در آن اختلاف كردهاند بيان كنى ، و اين قرآن ، هدايت و رحمت است براى افرادى كه ايمان مىآورند « 150 » » .
و رسول خدا ( ص ) هم به « على ( ع ) » مىگويد :
« تو پس از من ، براى امّتم آنچه را كه در آن اختلاف دارند بيان خواهى كرد » .
( 13 ) سخن پيامبر ( ص ) - آنطور كه از « ابو بكر » نقل شده كه - :
« علىّ منّى بمنزلتى من ربّى » ( « على » نسبت به من به منزلهء من نسبت به پروردگارم مىباشد « 151 » ) .
( 14 ) قول رسول خدا ( ص ) - آنطور كه از « ابن عباس » نقل شده كه - : « علىّ بن ابى طالب « باب حطّة » است ، كسى كه از اين باب وارد شود مؤمن است و كسى كه از آن خارج گردد كافر است « 152 » » .
هامش
- مسند ( احمد بن حنبل ) ج 5 ص 33 ، كنز العمال ( متقى هندى ) ج 6 ص 156 ط 1 و المستدرك ( حاكم ) ج 3 ص 122 ( با سند صحيح ) .
( 150 ) سورهء نحل ( 16 ) آيهء 64 .
( 151 ) رجوع كنيد به ذخائر العقبى ( محب الدين طبرى ) ص 64 ، الرياض النضرهء ( طبرى ) ج 2 ص 215 ط 2 و الصواعق المحرقهء ( ابن حجر ) ص 106 ط الميمنيه
( 152 ) رجوع كنيد به كنز العمال ( متقى هندى ) ج 6 ص 153 ح 2528 ط 1 ، ينابيع المودهء -