تشنگى مردند . عبيد الله همراه تنى چند كه جان به در برده بودند به سرزمين « بجة » رسيدند و از درياى سرخ گذشتند و خود را به ساحل جده رساندند . عبيد الله با افراد خاندان و وابستگان خود كه نجات يافته بودند پوشيده از شهرى به شهرى مى رفتند و خوشحال بودند كه پس از پادشاهى بتوانند به صورت رعيت زندگى كنند . سرانجام عبيد الله به روزگار سفاح دستگير و زندانى شد . او بقيه مدت خلافت سفاح و روزگار حكومت منصور و مهدى و هادى و بخشى از حكومت رشيد را در زندان گذراند . رشيد او را كه پير مردى كور شده بود از زندان بيرون آورد و از خودش درباره او پرسيد . گفت : اى امير المومنين در حالى كه نوجوانى بينا بودم زندانى شدم و اينك به صورت پير مردى كور از زندان بيرون آورده شدم . گفته شده است : او به روزگار رشيد در گذشته است و گفته شده است تا هنگام امين زنده بوده است .
به روايتى در جنگ زاب ، ابراهيم بن وليد بن عبد الملك كه از خلافت خلع شده بود و پس از مرگ برادرش يزيد بن وليد بن عبد الملك به نام او خطبه خلافت خوانده شده بود همراه مروان بود و كشته شد و به روايتى ديگر ، مروان حمار ، ابراهيم را پيش از آن كشته است .
مروان همين كه در جنگ زاب شكست خورد به طرف موصل رفت ولى مردم موصل از ورود او به شهر جلوگيرى كردند . او ناچار به « حران » رفت كه خانه و جايگاهش آنجا بود . مردم حران در آن هنگام كه لعن بر امير المومنين على عليه السلام از منابر و نمازها برداشته شده بود اين كار را نپذيرفتند و گفتند : نماز بدون لعن ابو تراب نماز نيست عبد الله بن على با لشكريان خود مروان را تعقيب كرد و همين كه مشرف بر حران شد مروان از مقابل او گريخت و از رود فرات گذشت . عبد الله بن على در حران فرود آمد قصر مروان را كه براى ساختن آن ده ميليون درهم هزينه كرده بود و گنجينهها و اموالش در آن قرار داشت ويران كرد . مروان همراه افراد خاندان خود و بنى اميه و ويژگان خويش كنار رود ابى فطرس فرود آمد و عبد الله بن على هم حركت كرد و كنار دمشق فرود آمد و آن را محاصره كرد . از سوى مروان ، وليد بن معاوية بن - عبد الملك بن مروان همراه پنجاه هزار جنگجو به حكومت دمشق گماشته شده بود ،
جلوه تاريخ درشرح نهج البلاغه ( فارسى ) — صفحة 378
مساهمون: ابن أبي الحديد
ص٣٧٨