بنى عباس و پيروزى آنان بر بنى اميه است و اينكه بسيارى از اميران اموى در جنگ كشته خواهند شد و اسيران آنان هم اعدام خواهند شد و اين حال به روزگار عبد الله بن على و ابو العباس سفاح صورت گرفت . ]
( 104 )
از سخنان آن حضرت ( ع ) [ در اين خطبه كه با عبارت « حتى بعث الله محمدا صلى الله عليه شهيدا و بشيرا و نذيرا » ( تا آنكه خداوند محمد ( ص ) را مبعوث فرمود تا گواه و مژده دهنده و بيم دهنده باشد ) شروع مىشود پس از توضيح پارهيى از لغات و تعبيرات در مورد عبارات گله آميز على عليه السلام و سوگند خوردن او كه بنى اميه به زودى حكومت را در دست ديگران خواهند ديد ، بحث مفصل تاريخى ايراد كرده است كه چنين است ] : على عليه السلام شكوه و گلهگزارى خود را تكرار كرده و فرموده است : آرى دستهاى شما در دنيا گشاده است و حال آنكه دستهاى كسانى كه سزاوار رياست و شايسته حكومت اند بسته است . شمشيرهاى شما بر افراد اهل بيت كه رهبران و سالارهاى واقعى هستند چيره و شمشيرهاى ايشان از شما بازداشته است . گويى على ( ع ) اشاره به چگونگى كشته شدن امام حسين عليه السلام و افراد خاندانش مى فرمايد آن چنان كه آن را مشاهده مى فرمايد و در آن مورد سخنرانى مىكند و مبناى سخن او بر آن انديشه است كه بر خاطرش خطور كرده است . سپس گفته است : همانا هر خون را خونخواهى است كه آن را مطالبه كند و خونخواه خونهاى ما كسى جز خداى يگانه نيست كه از انجام هيچ خواسته ناتوان نباشد و هيچ گريزندهيى از او امكان گريز ندارد . و اينكه مى گويد : « گويى خداوند در مورد حق خويش حكم مىكند » يعنى خداوند در طلب خون ما كوتاهى نخواهد فرمود . همچون حاكمى كه در مورد خود حكم كند و خودش قاضى باشد كه در اين صورت در مورد استيفاى حقوق خود