نامهء 14 از وصيّتهاى آن حضرت بلشكر خود ، پيش از روبرو شدن با دشمن ، در جنگ صفّين
( كه در آن راه پيروزى را به آنان نمايانده و از آزار رسانيدن بزنان نهى فرموده )
1 يش از آنها ، جنگ با ايشان نياغازيد - هان * صبر تا آنجا كه شاميها بر آغازند آن
چون شما داريد ، برهانى ز توحيد اختيار * حجّتى روشن ، دليلى كار ساز و آشكار
ليك ايشان بر امام خويش ياغى گشتهاند * بر اصول مكتب اسلام ، باغى گشتهاند
( زين جهت اقدام ايشان بر ضلالت موجب است * جنگ با اين فرقهء ياغى از اين رو واجب است )
ثبت كرده وحى حقّ ، اين ادّعا را آشكار * آيهء قرآن ، رقم زد ، اين ندا را آشكار « 1 »
ترك دعوا ، تا به جائى ك كنند آغاز جنگ * حجّتى ديگر شما را شامل آرد بىدرنگ
( چونكه اقدامات آنها در شروع كارزار * در اساس جنگ باشد با رسول و كردگار )
( با دليلى كه رسول پاكياد و مستطاب * مشفقانه بر على فرمود ضمن اين خطاب )
( يا على حرب تو در تقدير ، حرب من بود * با مصاديق حقيقت قابل احسن بود )
( مصحف مأثور و وحى جانفراى مائده * اينچنين فرموده موزون ، بر اساس قائده ) « 2 »
( همچنين در سورهء دوّم چنين است از خدا * در تعّدى كيفر آيد ، بر كسى كه اعتدى ) « 3 »
هرگاه دشمن ، شما را بجنگ وا داشت و شكست و فرار بر ايشان روى داد گريخته را نكشيد و درمانده را مجروح نسازيد و مجروح را از پاى در نياوريد
هامش
( 1 )فَمَنِ اعْتَدى عَلَيْكُمْ فَاعْتَدُوا عَلَيْهِسورهء بقرهء آيهء 194
( 2 )إِنَّما جَزاءُ الَّذِينَ يُحارِبُونَ اللَّهَسورهء مائده آيهء 34
( 3 ) سورهء بقره آيه 194