بخش پنجم : فضائل قرآن
فضائل قرآن « 1 » ، يكى از شاخههاى كهن و برومند علوم قرآن است . ريشه اين شاخه علمى ، در قرآن مجيد قرار دارد و اين كتاب شريف باعث پيدايش و پرورش آن گرديده است . پيوند آن با دانش قراءات ، بس با سابقه و سخت استوار است .
فضائل در لغت جمع « فضيلة » و به معنى درجه و علو در فضل « 2 » و فضائل : محاسن ، مزايا « 3 » :
و فضل : نيك و نيكو ؛ عالى ، بلندمرتبه ؛ فزونى ، زيادت « 4 » و در اصطلاح دانشى است كه فضيلت و مزيت قرآن مجيد يا بخشهايى از آن را مورد بررسى قرار مىدهد تا مسلمانان به قرائت و
هامش
( 1 ) . براى اطلاع بيشتر پيرامون اين علم و منابع آن نك : مالك ، كتاب القرآن ، 1 / 199 - 221 ؛ بخارى كتاب فضائل القرآن ، 9 / 4 - 103 ؛ و ديگر كتابهاى حديثى اهل تسنن ؛ كلينى ، كتاب فضل القرآن ؛ ابن نديم ، 56 ؛ ابن عطيه ، 1 / 33 ؛ ابن جوزى ، گزيدهاى از فضائل قرآن ، 142 ؛ زركشى ، انواع 26 : فضائل القرآن ، 27 : خاصيتهاى قرآن ، 28 : آيات در قرآن بخشى افضل از جاى ديگر است ، 2 / 55 - 80 و منابع ياد شده در پاورقى هر نوع ؛ سيوطى ، الاتقان ، انواع 72 : فضائل قرآن ، 73 : افضل و فاضل قرآن ، 74 : مفردات قرآن ، 75 : خواص قرآن ، 1 / 120 - 166 ؛ طاش كبرىزاد ، شناخت فضائل قرآن ، شناخت أفضل و فاضل قرآن ، ؛ خواص قرآن ، 2 / 512 - 525 ؛ حاجى خليفه ، فضائل قرآن ، 1 / 526 ، 2 / 1277 ، أفضل و فاضل قرآن ، 1 / 133 ، خواص قرآن ، 1 / 727 ؛ مرعشى ، 128 ، 220 ؛ بغدادى ، ايضاح ، 1 / 348 ، 2 / 197 ؛ صدر ، 319 - 320 ؛ صفار ، 407 - 422 ؛ على شواخ ، 3 / 309 - 322 ؛ قنوجى ، فضائل قرآن ، 2 / 399 ، أفضل و فاضل قرآن ، 2 / 493 ، خواص قرآن ، 2 / 497 .
( 2 ) . خليل ، 7 / 44 ؛ ازهرى ، 12 / 39 .
( 3 ) . ابن دريد ، 907 .
( 4 ) . ابن فارس ، مجمل اللغة ، 722 ؛ مقاييس اللغة ، 4 / 508 .