خطبهء 6
از خطبههاى آن حضرت در موقعى كه ( طلحه و زبير بيعت كرده و گريختند و بوسيله حسن و حسين عليهما السّلام تقاضا شد كه على ع بدنبال آنها نرود و مهيّاى جنگ با آنها نشود :
آن زمانكه طلحتين از امر بيعت سر زدند * با گريز خود ز فرمان امامت سر زدند
در پى آنها براى جنگ و دعوا آنچناب * در تدارك بود با جندى مهيّا آن جناب
( نام سبطين پيمبر « ص » كه حسين بود و حسن * خواستند از او براى ترك دعوا اين سخن )
كز پى آنها چرا نيروى فرستى اى پدر * گر صلاح افتد از اين تصميم و نيّت درگذر
( 1 ) گفت و اللّهى نخواهم مهر ذلّت در جبين * همچو كفتارى كه در خوابست و صيادش كمين
صيّادى كه ميخواهد كفتار شكار نمايد مدّتى در كمين مىنشيند و رصد مىگيرد تا كفتار در لانهء خود بخواب ميرود آنگاه با چوب به زمين مىزند تا كفتار از خواب جسته بدنبال صدا از لانه بيرون مىپرد و بدين وسيله شكار مىگردد : و يا در حال خواب طنابى بگردنش مىبندد و بيرون مىكشد :
( 2 ) مانعم بر اينكه خصم ، آشوب دارد بر ملا * فتنه جو را ميكشم ، در هر ديار و هر كجا
ميزنم شمشير با آنان كه طاعت پيشهاند * بر عليه آن گروهى كه خيانت پيشهاند
مىزنم تا زنده هستم دشمنانرا تيغ تيز * حقّ را همواره احياء مينمايم با ستيز
( 3 ) بر خداى كون و امكان ميكنم سوگند ياد * ( اهل ايمان و عمل دارند بر من اعتماد )