خطبهء 197 ( هنگاميكه شنيد گروهى از اصحابش در جنگ صفّين به لشكر شام دشنام مىدهند )
اين چنين فرمود مولانا علىّ المرتضى * بهر سبّابين « 1 » ، بجند شام و قوم اشقياء
( 1 ) من شما را بر حذر دارم ز فحش و ناسزا * از بيان لغو و هر گونه كلام نابجا
من ز سبّابين اصحابم به رغم شاميان * بس كراهت دارم و گويم نصيحت بهرشان
سبّ كافر همچو خون او ندارد احترام * ليك جائز نيست گفتن در محاذات اين كلام
گر شما كردار شانرا كرده بوديد ابتغاء * يا همى بوديد يادآور ز وضع ماجرا
در نظر خوش مينمود آن گه ز قول و اعتذار * بود جاى امتنان و قدردانى برقرار
( 2 ) جاى دشنام و تحاشى « 2 » معتبر بود اين دعا * بارالها حفظ فرما خونشان و خون ما
بر صلاحيّت برآور بين ما و بينشان * سوى ايمان رهبرى كن از ضلالت وارهان
تا كه نادانان حق بر آن رسانند آرمان * دست بردارند و باز ايستد از آن دشمنان
( ناهيا ) فرمايش مولى امام المتّقين * گوهر و درّ گرانبار است ، اندر بحر دين
پايان حكمت 197
هامش
( 1 ) دشنام گويندگان
( 2 ) حاشيه رفتن