اين آيه اشاره به كسانى است كه وقتى به ايشان ، جهت صرف مال در امور خيريه پيشنهاد شود مىگويند ما ثروت انبوهى در اين راهها صرف كردهايم در حالى كه چيزى براى خدا انفاق نكردهاند و اگر هم كردهاند از روى ريا و تظاهر و اغراض شخصى بوده است .
پايان خطبهء 142
نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — صفحه 511
پدیدآورندگان: خطب الإمام علي ( ع )
ص۵۱۱