خطبهء 140
از سخنان آن حضرت عليه السلام است در نهى از غيبت مردم كه از گناهان كبيره است براى اينكه مفاسد آن بيش از سائر منهيّات است چون ضرر آن نوعى ، و ضرر سائر معاصى غالبا شخصى است ، لذا امام عليه السّلام در نهى آن تأكيد مىفرمايد .
( 1 ) آن عزيزانيكه باشند از معاصى در حذر * پس سزاوار است ايشان را صفات معتبر
يا بدين معنى كه از آثام « 1 » دارند اجتناب * بهر خود ، مهر و فتوّت « 2 » را نمايند انتخاب
تا كه آنان را كه گمراهند و عاصى « 3 » بر خدا * باز دارند از گناهان و معاصى بر خدا
از طريق مهربانى و سبيل مرحمت * طرز توبت را شناسانند و راه مصلحت
جانفشانيها نمايند و ترحّم بىدريغ * آنچنانكه از سماء باران فشارند ابر و ميغ
جاى بدگوئى و غيبت از محبّت دم زنند * جاى بهتان و نكوهش زخم مرهم بر نهند
آن عزيزان را سزاوار است توفيق از خدا * تا بديها را نمايند از وجود خود جدا
از گناهان دور باشند و ز غيبت بر كنار * ديو شهوت با قواى عقل ايشان سربدار
( 2 ) پس كسى كه غيبت كس را نمايد پيش كس * خود به غيبت از همه شايسته باشد بيش و بس
پس چگونه آنكه او را خلق بايد سرزنش * ديگرى را بىمحابا مىنمايد سرزنش
( 3 ) از كجا او را نكوهش مىنمايد زانچه خود * مثل آن جرم و شبيهش را هميشه كرده خود
گر چه جرمى را كه كرده نيست عين و مثل آن * ليك نوع ديگرى باشد كه بدتر از همان
پس چرا از عيبهاى خود ندارد ننگ و عار * عيبهائيكه خدا داده ز لطفش استتار
هامش
( 1 ) گناهان
( 2 ) جوانمردى
( 3 ) عصيانگر