خطبهء 105 از خطبههاى آن حضرت ( در وصف دين اسلام و مدح رسول اكرم ( ص ) و سرزنش اصحاب خود در جهت سهلانگارى در جنگ با معاويه و لشكر شام )
( 1 ) حمد مخصوص خداوند است و شكر بيكران * ( آن خداوندى كه انشاء كرد ارض و آسمان )
آن خداوندى كه دين خويشتن را بىحجاب * بهر عالم آشكار آورد همچون آفتاب
راههايش را براى هر مريد و مستجيب * سهل و آسانتر نموده آن جليل بىرقيب
( هيچ كس را راه كسب اين گهر دشوار نيست * گر ارادت كرد و همّت ، مشكلى در كار نيست )
( درب گنج علم دينى باز باشد بر همه * گر كسى را قصد آن باشد ندارد واهمه )
پايههاى دين خود را سخت كرده پايدار * تا جهان باقيست آن هم محكم است و برقرار
( اصلها و فرعهايش را خداى بردبار * در دل برهان عقل و علم كرده استوار )
تا نيايد دست عداوان و تحدّى سوى آن * ( پاى استيلا و كابوس تعدّى سوى آن )
در اين فراز از خطبه ، امام ( ع ) اعتبار اسلام را بحدّ اعتلاء رسانده و آن را براى مسلمين محكمترين ملجأ و مستحكمترين ملاذ قرار داده است .
( 2 ) پس خدا كردش محلّ و حصن امنى در جهان * بهر آنكس كه به آن دارد يقين و ائتمان
آلت صلح و صفا كس را كه بر آن مايل است * ( كافرى كه از درون قلب بر آن داخل است )
منطق و برهان به آنان كه تكلّم مىكنند * بهر آن قومى كه خود برهان تعلّم مىكنند
شاهد آنكس كه با گويندهء آن دشمن است * روشنى بر آن كه او خواهان راه روشن است
فهم و درك و هوش ، بر آن كه تدبّر مىكند * عقل و انديشه به آن كس كه تفكّر مىكند