تخطي إلى المحتوى الرئيسي

نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — صفحة 172

مساهمون:

ص١٧٢

خطبهء 42 از خطبه‌هاى آن حضرت ( در مذمّت از متابعت هواى نفس و آمال بيحدّ )

( 1 ) اخوف چيزى كزان تشويش دارم بر شما * طول آمال است و فرط ميل و رغبت بر هوى طول آمال آخرت را بر فراموشى دهد * ( بر چراغ پر فروغش باد خاموشى زند ) ميل و رغبت بر هواى نفس دون و بدنهاد * بر طريق حق نهد احجار منع و انسداد ( 2 ) با خبر باشيد و خود را پست و ارزل نشمريد * ( چون شما را حىّ قادر با فضيلت آفريد ) پشت گردانيده اين دهر مزوّر بر شما * ( پشت‌ها را با چنين رفتار ، داده انحناء ) ميكنند از آن جدائى كاروانها روز و شب * ميوزد باد خزان بر باغ و بستان طرب از ازل شالودهء آن را دگرگون كرده‌اند * ظرف آن را در نشيبى پشت و وارون كرده‌اند اضطرارا محتواى آن بهم آميخته * در نتيجه آنچه در آن بود ، در جا ريخته پس بجز ته مانده‌اى از آن نمانده بر شما * هست آيا باز هم ، بر آن علاقه در شما
آخرت طلوع شمس حريّت و تلالؤ انوار ابديّت
وَ أُزْلِفَتِ الْجَنَّةُ لِلْمُتَّقِينَ
« 1 » يا فروغ بامداد جديد ، و آغاز حيات جاويد
وَ الْآخِرَةُ خَيْرٌ وَ أَبْقى
« 2 »
( 3 ) خواب غفلت را بر انداز و دو ديده باز كن * بهتر انديش و حيات جاودان آغاز كن ) آخرت نزديك مىگردد شما را هر قدم * ( آگهى گويد ، براى هوشياران دمبدم ) هست ابنائى كه در دنيا به آن پرداخته * در تمتّع خويش را همواره با آن ساخته آخرت را نيز ابنائيست با آن سازگار * ( بهترين ابناء كه آن را ازدل و جان خواستار )
هامش
( 1 ) سورهء شعراء آيهء 90 ( 2 ) سورهء اعلى