( بسكه ايشانرا ز غيرت ريشه دارد در درون * هر كه با ايشان گل آويز است گردد سرنگون )
بعد امام عليه السّلام در وصف فرزندان فراس بر حسب مثال اين شعر را خواند
هنالك لو دعوت اتام منهم * فوارس مثل ارمية الحميم
( يعنى اى امّ زنباع « 1 » اگر به جهت يارى فرزندان تميم ( بنى تميم ) را بخوانى سوارانى مانند ابرهاى تابستان برايت مىآورند ) .
( بهر استمداد اگر لب برگشائى بر كسى * هوشدار اى امّ زنباع آن نخواه از هر كسى )
گر مدد خواهى بخواه آن را ز اولاد تميم * تا رسانندت بسان ابر جنبان حميم « 2 »
( خطبه پايان يافت و مولا فارع آمد از بيان * تا رساند يك حقيقت را به امضاء بر زمان )
سيّد رضى مؤلّف نهج البلاغه در اين مورد چنين مىفرمايد .
ارميه جمع رمىّ و ابر باشد زان مراد * از حميم هم معنى و منظور فصل صيف باد
اينكه شاعر صيف را منظور كرده در بيان * علّت و انگيزهء آن آشكار است و عيان
سير ابر آن زبى آبى زياد و وافر است * در طبيعت اين علامتها هميشه ظاهر است
ليك ابر حامل باران ، باشد كندتر * نيست همچون ابر تابستان سريع و تندتر
شاعر اينجا از حميّت وصف كرده بيدريغ * چون سخن گفته ز غيرت ، با مثال ابر و ميغ
يعنى دعوت را بفوريّت اجابت مىكنند * جمله از روى وفادارى اعانت مىكنند
در دليل اين سخنها شعر شاعر كافيه * آنچه گفته از فوارس خود دليل وافيه
در وفا ثابت قدم باش و مقاوم ( ناهيا ) * تا ترا بوئى رساند از مكارم ( ناهيا )
پايان خطبهء 25
هامش
( 1 ) ام زنباع كنيهء زنى است
( 2 ) حميم گرم يعنى تابستان