1 . خالى بودن از هر نوع غلط و لهجه . بدون شك در قرآن موجود هيچ گونه غلط و لهجهاى يافت نمىشود ، زيرا دشمنان همواره در صدد بودند اشتباهى در قرآن بيابند تا با اعلام آن ، قرآن را از اعتبار بيندازند ، ولى هرگز به چنين هدفى دست نيافتند و همين امر ، گوياى آن است كه در قرآن غلطى وجود ندارد . همچنين هيأت تشكيل شده براى تدوين قرآن نيز از اهل لغت ، ادبا و فصحا تشكيل شده بود . ابن تيميه گويد :
هيأت جمع آورى قرآن ، همگى از اهل لغت و ادب و فصاحت بودند و بسيار بعيد است كه آنها در املا و يا كتابت قرآن مرتكب اشتباه و غلطى شوند كه ديگران متوجه آن شوند ، ولى خودشان غافل باشند و اينكه عايشه و امثال او ادعا مىكنند نويسندگان قرآن اشتباه كرده و غلط نوشتهاند ، حرف بسيار نادرستى است . ابن انبارى نيز مىگويد :
« حديثى كه مىگويد عثمان قائل به لحن و غلط در قرآن بوده ، سند صحيحى ندارد و محال است كه عثمان غلطى را در قرآن باقى گذاشته باشد كه ديگران در آينده بخواهند آن را اصلاح كنند . » « 1 »
مراد ابن تيميّه از ادعاى اشتباه توسط عايشه ، روايتى است كه از هشام بن عروة ، از پدرش عروه روايت كرده است . وى مىگويد : « از عايشه در مورد لهجههاى غلط قرآن در آيات
إِنْ هذانِ لَساحِرانِ
( طه : 63 ) و
إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ الَّذِينَ هادُوا وَ الصَّابِئِينَ وَ النَّصارى
( حج : 17 ) و
وَ الْمُقِيمِينَ الصَّلاةَ وَ الْمُؤْتُونَ الزَّكاةَ
( نساء : 162 ) و مانند اينها سؤال كردم . عايشه گفت : پسرم ! اين اشتباهات از سوى نويسندگان بوده است . » « 2 » بايد دانست كه تدوين قرآن با دقت فراوانى انجام مىشده است و نويسنده يا نويسندگان حق هيچ گونه اعمال نظر شخصى در اين مورد نداشتند ، همانطور كه در روايتى كه به نوشتن كلمه « تابوت » مربوط بود بيان شد و روايت ديگرى نيز حاكى از
هامش
( 1 ) . تفسير ابن تيميّه ، ج 5 ، ص 207
( 2 ) . تاريخ مدينه ، ج 3 ، ص 1014