مىشد ناگهان از دنيا مىرفتند و ترس و وحشت آنها را از پا در مىآورد ، و گول ظاهر را خوردن آدمى را از كار باز مىدارد .
خودخواهى نيز چهار شعبه دارد ، تكبر ، افتخار ، غيرت عشيرهاى و تعصب ، هر كس تكبر كند به حق پشت مىنمايد ، هر كس فخر فروشى كند ، به گناه گرفتار خواهد شد ، و هر كس حميت و نژادپرستى داشته باشد به گناه آلوده مىشود .
هر كسى كه تعصب پيشه كند و پا روى حق بگذارد ، از جاده حق عدول مىكند و عدالت را از دست مىدهد ، چه اندازه بد است كه آدمى به حق پشت كند و به گناه آلوده گردد ، و به ظلم و جور اصرار ورزد و راه را كج كند .
طمع نيز چهار شعبه دارد ، خوشحالى ، بىتوجهى ، لجاجت ، و زيادهطلبى ، خوشحالى در نزد خداوند ناپسند است ، و بىتوجهى از تكبر و خود خواهى ناشى مىشود ، لجاجت بلائى است كه آدميان را به طرف گناه مىكشاند ، زياده روى نيز بازى و لهويات و مشغوليت مىباشد ، اينها بودند نفاق و پايههاى آن .
خداوند بر بندگان خود حكومت و قدرت دارد ، خدائى كه ذكرش بلند و همه جا هست و بزرگى و عظمت او همه جا را فرا گرفته است ، خداوند مخلوقات خود را با زيباترين وجه آفريد ، و قدرتش همه جا را فرا گرفته ، و رحمت واسعه او بر همگان سايه افكنده است . فرمانش آشكار و نورش ، تابان مىباشد ، احسانش همه جا را فرا گرفته و جهان از حكمت او روشن است ، كتاب او بر همه تسلط دارد و برهانش بر همه آشكار گرديده ، دينش پاك و خالص و قدرتش بر همگان غالب است .
سخنش حق و ميزانش عدل مىباشد ، فرستادگان او مردم را تبلغ كردند بدىها را گناه به حساب آورد و گناه را براى انسان فتنه قرار داد ، و فتنه را سبب آلودگى نمود .
نيكى را وسيله بازگشت قرار داد ، و بازگشت را سبب توبه نمود ، و توبه را علت پاكى آدميان ساخت ، هر كس توبه كند هدايت مىگردد ، و هر كس گرفتار فتنه شد گمراه مىشود بايد مردم توبه كنند و به گناهان خود اعتراف نمايند ، آنها كه
بحار الأنوار (ج64) (ايمان و كفر) (فارسى) — صفحة 370
مساهمون: العلامة المجلسي
ص٣٧٠