اما هجرت پيامبر ( ص ) به سرزمين بنى عامر بن صعصعه و برادران ايشان - از قبيله قيس عيلان - كه در آن هيچ كس جز على عليه السّلام به تنهايى همراه آن حضرت نبوده است ، اين هجرت بلافاصله پس از درگذشت ابو طالب صورت گرفت و به پيامبر ( ص ) چنين وحى شد : از مكه برو كه يارى دهندهء تو درگذشت . پيامبر به قبيله بنى عامر رفت براى اينكه از آنان يارى طلبد و خويشتن را در پناه ايشان قرار دهد و در اين سفر فقط على ( ع ) همراهش بود . پيامبر براى آنان قرآن خواند كه پاسخ مثبت ندادند و آن دو - كه درود خدا بر ايشان باد - به مكه برگشتند و مدت غيبت ايشان از مكه ده روز بود و اين نخستين هجرتى است كه پيامبر ( ص ) شخصا انجام داده است .
ولى نخستين هجرتى كه ياران پيامبر انجام دادند و آن حضرت شخصا در آن هجرت شركت نداشت ، هجرت به حبشه است كه جمع بسيارى از اصحاب از راه دريا به حبشه هجرت كردند كه از جمله ايشان جعفر بن ابى طالب عليه السّلام است .
آنان چند سال از حضور پيامبر غايب بودند و سپس گروهى از ايشان كه به سلامت ماندند به حضور پيامبر برگشتند و جعفر مدتى طولانى آنجا بود و در سال فتح خيبر به حضور پيامبر ( ص ) برگشت و پيامبر - كه درود خدا بر او و خاندانش باد - فرمود : « نمى دانم به كداميك بيشتر خوشحالم ، آيا به آمدن جعفر يا به فتح خيبر »
خطبه ( 57 )
از سخنان على ( ع ) خطاب به خوارج اين خطبه با عبارت « اصابكم حاصب و لا بقى منكم آبر » ( طوفان سخت آميخته با شن بر شما بوزد و هيچ كس از شما هرس كنندهء نخل باقى نماناد ) شروع مىشود .
ابن ابى الحديد ضمن توضيح پارهاى از لغات و اشاره به اين موضوع كه بعضى از