[ پس از آنكه نمونههاى ديگرى هم آورده است به شرح حال تنى چند از بزرگانى كه تن به زبونى ندادهاند و اخبار ايشان پرداخته است . ]
كسانى كه ستم را نپذيرفتهاند و اخبار ايشان
سرور و سالار اين افراد كه به مردم حميت و مرگ زير سايههاى شمشير را آموخت و آن را بر پستى و زبونى برگزيد ، ابو عبد الله حسين بن على بن ابى طالب عليهما السلام است كه بر او و يارانش امان عرضه شد ولى به خوارى تن در نداد و بيم آن داشت كه ابن زياد بر فرض كه او را نكشد به گونهاى او را خوار و زبون سازد و لذا مرگ را بر آن برگزيد .
از نقيب ابو زيد يحيى بن زيد علوى بصرى شنيدم مى گفت : گويى اين ابيات ابو تمام كه درباره محمد بن حميد طائى سروده ، گفته نشده است مگر براى امام حسين عليه السّلام [ كه گفته است ] : « و نفسى كه خوارى و زبونى را چنان ننگ مىداند كه هنگام جنگ و بيم ، زبونى يا كمتر از آن را كفر مى پندارد . او در آبشخور مرگ ، پاى خويش را استوار بداشت و به آن گفت : از زير قدم تو حشر و بر انگيخته شدن است . . . » هنگامى كه ياران مصعب بن زبير از گرد او گريختند و او فقط با تنى چند از ايشان پايدارى كرد ، نخست نيام شمشير خود را شكست و سپس اين بيت را خواند : « آن پيشگامان بنى هاشم در كربلا پايدارى كردند و براى همه آزادگان سنت - پايدارى را سرمشق نهادند » .