كرده است كه فرمود : « قريش و يهود به خدا دروغ بستند و گفتند : سحر آشكارى است كه به دروغ پرداخته است ! از اين رو خداوند فرمود :
« الم ذلِكَ الْكِتابُ »
يعنى اى محمّد ! اين كتابى كه به تو نازل كرديم همان حروف جداگانه است كه از آن جمله « الف ، لام ، ميم است » به زبان خود شما و به حروف هجاى خودتان است ، بنابراين اگر راست مىگوييد نظير آن را بياوريد و براى اين كار از ساير گواهانتان كمك بخواهيد ! سپس بيان كرده است كه آنها چنين توانى را ندارند ، با اين كلام :
« قُلْ لَئِنِ اجْتَمَعَتِ الْإِنْسُ وَ الْجِنُّ عَلى أَنْ يَأْتُوا بِمِثْلِ هذَا الْقُرْآنِ لا يَأْتُونَ بِمِثْلِهِ وَ لَوْ كانَ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ ظَهِيراً »
« 1 »
.
سپس فرمود :
« الم »
همان قرآن است كه به وسيلهء « الم » گشوده است ، آن كتابى كه موسى عليه السلام و پيامبران پس از وى خبر دادند ؛ به بنىاسرائيل خبر دادند كه يا محمّد ! به زودى كتابى گرانقدر بر تو نازل خواهم كرد كه
« لا يَأْتِيهِ الْباطِلُ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَ لا مِنْ خَلْفِهِ تَنْزِيلٌ مِنْ حَكِيمٍ حَمِيدٍ »
« 2 » .
« لا رَيْبَ فِيهِ »
به خاطر ظهورش در نزد ايشان جاى شكى نيست ، همان طورى كه به پيامبرانش خبر داد كه بر محمّد صلى الله عليه و آله و سلم كتابى نازل مىشود كه آن را باطلكنندهاى محو نمىكند ، در حالى كه او و امّتش آن را با وجود احوال ديگرشان مىخوانند . « هُدى » تفكيكى از گمراهى است . « لِلْمُتَّقين » كسانى كه از عذابها مىترسند و از اينكه نادانى بر آنها مسلّط شود پرهيز دارند
هامش
( 1 ) - اسراء / 88 : بگو : اگر انسانها و پريان - جن و انس - متفق شوند تا همانند اين قرآن را بياورند نخواهند توانست همانند اين قرآن را بياورند هر چند يكديگر را كمك كنند !
( 2 ) - فصلت / 42 : هيچ گونه باطل كنندهاى نه از پيش رو ، نه از پشت سر ، به سراغ قرآن نمىآيد . چراكه از جانب خداوند حكيم و حميد نازل شده است .