اى هشام ! در انجيل نوشته است : خوشا به حال كسانى كه به هم محبت كنند ، آنان در روز قيامت آمرزيدهاند . خوشا به حال اصلاحگران ميان مردم كه در روز قيامت مقرّبند . خوشا به آنها كه دلشان را پاك سازند ، آنان در روز قيامت پرهيزگارانند .
خوشا به حال متواضعان در دنيا كه در روز قيامت بر اريكهء سلطنت نشينند !
اى هشام ! كمگويى ، حكمت بزرگى است . بر شما باد به خموشى كه شيوهء نيكو و سبكبارى است و باعث تخفيف گناهان . درِ بردبارى را محكم ببنديد كه آن در همان صبر است . براستى كه خدا كسى را كه بىجا زياد بخندد و بىهدف راه رود دشمن مىدارد . بر فرمانروا لازم است كه چوپانى باشد و از رعيّت خود غافل نشود و بر آنها بزرگى نفروشد . از خدا در نهان شرم كنيد چنان كه از مردم آشكارا شرم داريد ! بدانيد كه سخن حكيمانه گم شدهء مؤمن است ، دانش را بياموزيد پيش از آنكه از دست برود ؛ از دست رفتن آن فقدان عالمى است كه در بين شماست .
اى هشام ! آنچه نمىدانى بياموز و آنچه آموختى به نادان تعليم ده ! دانا را بهخاطر علمش تعظيم كن و از دشمنى او خوددارى كن ! و نادان را بهخاطر جهلش زبون شمار و او را از خود مران ، به خود نزديك كن و به او بياموز !
اى هشام ! هر نعمتى كه از شكرش درماندى چون گناهى است كه مسؤول آنى . اميرالمؤمنين عليه السلام فرمود : خدا را بندگانى است كه از خوف خدا دلشكستهاند و با اينكه شيوا و خردمندند دم فرو بستهاند . آنان با كردار نيك به درگاه خداوند ، زياد را در پيشگاه خدا زياد شمارند و به
مسند الإمام الكاظم (ع) (مسند امام الكاظم ع) (فارسى) — صفحة 357
مساهمون: الشيخ عزيز الله عطاردي
ص٣٥٧