كرده بود در آن جا نگاه نمىداشتند تا مشمول عفو گردد . » . « 1 »
3 - همو از ابوحمزه نقل كرده است ، مىگويد : امام باقر عليه السلام فرمود :
« رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم حق شفاعت امّتش را دارد » . « 2 »
4 - محمّدبن يعقوب ( كلينى ) از عبدالحميد وابشى نقل كرده است ، مىگويد : به امام باقر عليه السلام عرض كردم : ما همسايهاى داريم همه محارم الهى را حرمت شكنى مىكند حتى نماز را ترك مىكند تا چه رسد به ديگر چيزها ؟
امام عليه السلام فرمود : « سبحان اللَّه ، اين امر بزرگى است ! آيا بدتر از اين را به تو خبر ندهم ؟ بدان كه بندهاى نيست كه نام اهلبيت عليهم السلام نزد وى برده شود و به خاطر ذكر ما دلش نرم شود مگر اين كه فرشتگان دست به پشت او بكشند و تمام گناهانش بخشيده شود مگر گناهى مرتكب شود كه او را از ايمان بيرون كند .
همانا شفاعت پذيرفته است ولى دربارهء ناصبى ( دشمن اهل بيت ) پذيرفته نمىشود و مؤمن از همسايهاش شفاعت مىكند در حالى كه هيچ حسنهاى ندارد ؛ مىگويد : پروردگارا ! همسايهام از آزار من خوددارى مىكرد ! پس دربارهء او شفاعت مىكند و خداى تبارك و تعالى مىگويد :
من پروردگار توام و سزاوارترم بر كسى كه از تو كفايت مىكرده است و او را وارد بهشت مىكند در حالى كه هيچ حسنهاى نداشته است .
و كمترين حدّ شفاعت ، يك مؤمن سى نفر را مىتواند شفاعت كند ، در
هامش
( 1 ) - المحاسن : ص 25 .
( 2 ) - همان : ص 184 .