نيست جز آنكه پيش از مرگ خود ، به او ايمان مى آورد و روز قيامت ، او بر ايشان گواه خواهد بود . » بسيارى از مفسران گفتهاند : معنى اين آيه چنين است كه هر يهودى و كسان ديگرى كه پيرو كتابهاى گذشتهاند ، به هنگام احتضار ، حضرت عيسى مسيح را كنار خود مى بيند و به او ايمان مى آورد و او را تصديق مىكند و حال آنكه به هنگام تكليف او را تصديق نكرده است [ منظور اين است كه چنين ايمان آوردنى سودى نخواهد داشت و در حال مرگ و احتضار تكليف از او برداشته است ] .
شبيه گفتار على عليه السلام ، گفتار ابو حازم مكى به سليمان بن عبد الملك بن مروان است كه ضمن موعظه او به او گفت : همانا نياكان تو اين حكومت را بدون آنكه شورى و مشورتى باشد از چنگ مردم بيرون كشيدند و سپس مردند . اى كاش بدانى چه پاسخ دادهاند و به آنان چه گفته شده است گويند : سليمان چندان گريست كه بر زمين افتاد .
خطبه ( 22 )
اين خطبه با عبارت « الا و ان الشيطان قد ذمر حزبه » ( آگاه باشيد كه همانا شيطان گروه خويش را برانگيخته است ) شروع مىشود .
اين خطبه آنچنان كه قطب راوندى گفته و پنداشته است ، از خطبههاى ايراد شده در جنگ صفين نيست ، بلكه از خطبههاى جنگ جمل است و ابو مخنف كه خدايش رحمت كناد بسيارى از آن را نقل كرده است . او مى گويد : مسافر بن عفيف بن -