بر هم آورد . برادرم را كشتيد كه به جاى او باشيد همانگونه كه روزى به كسرى [ خسرو ] سرهنگانش خيانت ورزيدند . » عبد الله بن ابى سفيان بن حارث بن عبد المطلب ضمن ابياتى مفصل او را پاسخ داد كه از جمله اين است : « شما شمشير خود را از ما مطالبه مكنيد كه شمشير شما تباه شده است و صاحبش آن را هنگام ترس و بيم كنار انداخته است . او را به خسرو تشبيه كرده بودى ، آرى نظير او بود ، سرشت و عقيدهاش همچون خسرو بود . » يعنى همانگونه كه خسرو كافر بود ، عثمان هم كافر بوده است .
منصور دوانيقى هر گاه ابيات وليد را مى خواند مى گفت : خدا وليد را لعنت كناد اوست كه با سرودن اين شعر ميان فرزندان عبد مناف تفرقه انداخت .
خطبه ( 16 )
على عليه السلام اين خطبه را هنگامى كه در مدينه با او بيعت شد ايراد فرمود [ در اين خطبه كه با عبارت « ذمتى بما اقول رهينة » ( ذمه و پيمان من در گرو سخنانى است كه مى گويم ) شروع مىشود ، پس از توضيح لغات اين مطالب آمده است ] : اين خطبه از خطبههاى شكوهمند و مشهور على عليه السلام است و همه آن را روايت كردهاند و در روايات ديگران در آن افزونيهايى است كه سيد رضى آن را حذف كرده است ، بدين معنى كه يا خواسته است آن را مختصر كند يا بيم داشته كه شنوندگان و خوانندگان را افسرده و اندوهگين سازد . اين خطبه را شيخ ما ابو عثمان جاحظ در كتاب البيان و التبيين به صورت كامل آورده و آن را از ابو عبيدة معمر بن مثنى نقل كرده و گفته است : نخستين خطبهيى كه امير المومنين على عليه السلام پس از خلافت