تلاوت فرمود : « اكنون به اين خداى خود كه پرستندهء او شده بودى بنگر كه آن را نخست مى سوزانيم و سپس خاكسترش را به دريا مى افكنيم افكندنى » .
خطبه ( 15 )
اين خطبه با عبارت « و اللّه لو وجدته . . . » ( به خدا سوگند اگر آن را بيابم . . . ) شروع مىشود .
قطائع عبارت از زمينهاى متعلق به بيت المال است كه از آن خراج مى گيرند ، امام مىتواند آن را به برخى از افراد رعيت واگذارد و معمولا خراج را از آن بر مى داشته و درصد اندكى به عوض خراج از آن مى گرفتهاند . عثمان به گروه بسيارى از بنى اميه و ديگر ياران و دوستان خود قطائع فراوان از سرزمينهاى داراى خراج را به اين صورت واگذار كرد . البته عمر هم پيش از او قطائعى در اختيار افراد گذارد ، ولى آنان كسانى بودند كه در جنگها زحمت فراوان كشيده و در جهاد به موفقيتهاى چشمگيرى دست يافته بودند و عمر در واقع آن را بهاى جانفشانى ايشان در راه فرمانبردارى از خداوند سبحان قرار داده و حال آنكه عثمان اين كار را دستاويز رعايت پيوند خويشاوندى و توجه و گرايش به ياران خويش مى كرد ، بدون اينكه در جنگ متحمل رنج شده باشند يا كار چشمگيرى انجام داده باشند .
كلبى اين خطبه را با اسناد خود از ابو صالح ، از ابن عباس روايت مىكند و مى گويد : به گفتهء ابن عباس كه خدايش از او خشنود باد ، على عليه السلام در دومين روز خلافت خود در مدينه آن را ايراد فرمود و گفت : همانا هر قطيعه كه عثمان داده و آنچه كه از اموال خدا به ديگران بخشيده به بيت المال برگردانده خواهد شد و حق قديمى را چيزى باطل نمى كند [ مشمول مرور زمان نمى شود ] و اگر آن اموال را در حالى بيابم كه كابين زنان قرار دادهاند و در سرزمينها پراكنده كردهاند به حال خودش برخواهم گرداند . . . كلبى در پى اين سخن مى گويد : آنگاه على عليه السلام فرمان داد همهء سلاحهايى