مىگيرند . در حالى كه دانشمندان در نزد خود خيانتكارند اگر نصيحت و خيرخواهى را كتمان كنند ؛ اگر ببينند كسى سرگردان و گمراه است او را هدايت نكنند ؛ يا مردهاى را احيا ننمايند ، چقدر بدرفتار مىكنند !
زيرا كه خداى تبارك و تعالى از ايشان در كتاب خود پيمان گرفته است كه امر به معروف و نهى از منهيّات كنند و بر نيكى و تقوا يارى و كمك نمايند و بر گناه و دشمنى كمك نكنند . بنابراين دانشمندان نسبت به نادانان در زحمت و كوششند ؛ اگر موعظه كنند گويند : سركشند . و اگر حقى را كه ترك كردهاند به آنها بياموزند ، گويند : با جامعه مخالفت كردهاند . و اگر از مردم كناره بگيرند ، گويند : از مردم جدا شدهاند و اگر به آنها بگويند : برهان و دليل بر گفتارتان را بياوريد ! گويند : منافق و دورو شدهاند و اگر از نادانان پيروى كنند ، گويند : نافرمانى خداى عزّوجلّ را كردهاند !
بنابراين نادانان به خاطر نادانى و آموزش نديدن دربارهء آنچه تلاوت مىكنند در هلاكتند .
در وقت توصيف كتاب خدا را باور مىكنند ولى به وقت تحريف آن را تكذيب مىكنند . بنابراين آن افراد با نظاير احبار و رهبان ؛ زمامداران در راه هوا و هوس و سردمداران در پستى و رذالت آشنا نيستند و گروه ديگرى از ايشان كه ما بين گمراهى و هدايت نشستهاند ، هيچ يك از دو گروه را از ديگرى نمىشناسند ؛ مىگويند : آنچه را كه مردم آن را مىدانند ولى حقيقت آن را نمىفهمند . و به راستى آنان رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم را در برابر شمشير روز و شبش واگذاشتند در حالى كه در بين آنها بدعتى را اظهار نكرده و سنّتى را در ميان ايشان تغيير نداده و اختلافى به وجود
مسند الإمام الباقر (ع) (مسند امام باقر ع) (فارسى) — صفحة 98
مساهمون: الشيخ عزيز الله عطاردي
ص٩٨