روبيل به تنوخا گفت : نظر تو بىپايه است ، سپس رو به يونس كرد و گفت : وحى نازل شده و امر خدا دربارهء ايشان قطعى است بر اساس وحيى كه دربارهء آنها بر تو نازل كرده است راجع به فرستادن عذاب بر ايشان و سخن خدا حق است . آيا بر آن اساس صلاح مىدانى كه همهء قوم تو هلاك شوند و شهرشان ويرانه گردد ، آيا خداوند نام تو را از نبوّت محو نمىكند ؟
در آن حال رسالت تو باطل مىشود و همچون فردى از مردمان ناتوان مىشوى و به دست تو صدهزار نفر يا بيشتر از مردم نابود مىشوند .
يونس از پذيرش توصيه وى سر باز زد و با تنوخا از شهر بيرون رفت نه چندان دور از آن مردم فاصله گرفتند و يونس دوباره برگشت ، به قوم خودش خبر داد كه خداوند به او وحى كرده است كه روز چهارشنبه ميانهء ماه شوّال پس از طلوع خورشيد عذاب را به شما نازل خواهد كرد ، آنها حرف يونس را رد كردند و تكذيبش كردند و با درشتى و زور او را از شهر بيرون كردند .
يونس با تنوخا از شهر بيرون شدند و از آن مردم اندكى فاصله گرفتند و منتظر عذاب ماندند و روبيل با قوم خود در شهرشان ايستادند تا ماه شوال بر آنها وارد شد .
روبيل بالاى قلّهء كوه با صداى بلند آن قوم را ندا داد ؛ من روبيل هستم دلسوز و مهربان نسبت به شما در پيشگاه پروردگارم ، شما عذاب خدا را انكار داريد ، اينك ماه شوال بر شما فرا رسيده و يونس پيامبرتان و فرستادهء پروردگارتان به شما خبر داده است كه خداوند به وى وحى كرده است كه در نيمهء شوّال روز چهارشنبه پس از طلوع آفتاب عذاب را
مسند الإمام الباقر (ع) (مسند امام باقر ع) (فارسى) — صفحة 477
مساهمون: الشيخ عزيز الله عطاردي
ص٤٧٧