3 - از علي بن حسّان نقل كرده است ، مىگويد : امام باقر عليه السلام فرمود :
« هر كه با خدا به جنگ برخيزد و مال مردم را بگيرد و بكشد ، بايد كشته شود و به دار آويخته گردد . و هركه ديگرى را بكشد ولى مال مردم را نگيرد ، بايد كشته شود ولى به دار آويخته نمىشود و كسى كه به جنگ خدا برخيزد و مال مردم را بگيرد ، كشته نمىشود بلكه دست و پاى او را - به طور مخالف ( دست راست و پاى چپ ) - مىبرند . اما كسى كه به جنگ خدا برخيزد ، مال كسى را نگرفته و كسى را نكشته باشد بايد از محل زندگيش تبعيد شود .
آن گاه خداى عزّوجلّ استثنا كرده ، مىفرمايد :
« إِلَّا الَّذِينَ تابُوا مِنْ قَبْلِ أَنْ تَقْدِرُوا عَلَيْهِمْ »
« 1 » يعنى پيش از آن كه امام عليه السلام ( حاكم ) او را دستگير كند .
و قول خداى تعالى :
« اتَّقُوا اللَّهَ وَ ابْتَغُوا إِلَيْهِ الْوَسِيلَةَ »
« 2 » مىفرمايد : به وسيلهء امام عليه السلام به خدا نزديك شويد . اين قول خداى تعالى :
« إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا لَوْ أَنَّ لَهُمْ ما فِي الْأَرْضِ جَمِيعاً وَ مِثْلَهُ مَعَهُ لِيَفْتَدُوا بِهِ مِنْ عَذابِ يَوْمِ الْقِيامَةِ ما تُقُبِّلَ مِنْهُمْ
. . .
وَ اللَّهُ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ »
« 3 » ، زيرا كه او حكم قطعى است . » . « 4 »
4 - از ابوحمزهء ثمالى به نقل از امام باقر عليه السلام آورده است ، مىفرمايد :
هامش
( 1 ) - مائده / 34 : مگر كسانى كه پيش از دسترسى به آنها توبه كنند كه مشمول عفو خدا خواهند شد .
( 2 ) - همان / 35 : از خدا بترسيد و وسيلهاى براى تقرّب به او انتخاب نمائيد .
( 3 ) - همان / 36 - 40 : افرادى كه كافر شدند ، اگر تمام آنچه روى زمين است و همانند آن را براى نجات از مجازات روز قيامت بدهند از آنها پذيرفته نخواهد شد . . . و خدا بر هر چيزى تواناست .
( 4 ) - تفسير قمى : 1 / 168 .