مُوصٍ جَنَفاً أَوْ إِثْماً » .
« 1 » يعنى اگر از كسى كه به او وصيت شده ( موصى اليه ) بترسد كه در تمام ثلث مال نسبت به آنچه بر او وصيّت شده از حد رضاى خدا در جهت خلاف حق عمل كند پس بر موصى اليه گناهى نيست كه آن را به حق تبديل كند و به آنچه رضاى خدا از طريق خير است برگرداند . » . « 2 »
74 - از محمّدبن مسلم به نقل از امام باقر عليه السلام دربارهء آيه شريفه :
« وَ عَلَى الَّذِينَ يُطِيقُونَهُ فِدْيَةٌ طَعامُ مِسْكِينٍ »
« 3 » آورده است ، فرمود : « يعنى پير كهن سال و كسى كه بيمارى عطاش دارد ( هر لحظه بايد آب بخورد ) » . « 4 »
75 - از محمدبن مسلم نقل كرده است ، مىگويد : از امام باقر عليه السلام شنيدم كه مىفرمود : « بر پير كهنسال و بيمار عطاش ( هر لحظه تشنه مىشود ) حرجى نيست كه در ماه رمضان روزه را بخورند و هر كدام از بابت هر روز يك مد طعام كفاره دهند و قضا هم ندارد و اگر توانائى دادن كفاره را نداشتند چيزى بر آنها نيست . » . « 5 »
76 - از زراره نقل كرده است ، مىگويد : امام باقر عليه السلام دربارهء آيه :
« فَمَنْ شَهِدَ مِنْكُمُ الشَّهْرَ فَلْيَصُمْهُ »
« 6 » فرمود : « چه قدر اين آيه براى كسى كه آن را بفهمد روشن است ! » فرمود : « هر كه ماه رمضان را در محل باشد بايد
هامش
( 1 ) - بقره / 182 : هر گاه وصىّ بيم انحرافى - آگاهانه يا نا آگاهانه - در وصيّت كننده داشته باشد .
( 2 ) - تفسير عيّاشى : 1 / 78 .
( 3 ) - بقره / 184 : كسانى كه با نهايت زحمت بايد روزه بگيرند ، بايد به جاى آن كفاره دهند ؛ مسكينىرا اطعام كنند .
( 4 ) - تفسير عياشى : 1 / 78 .
( 5 ) - همان : 1 / 79 .
( 6 ) - بقره / 185 : كسانى كه در ماه رمضان در حضرند بايد روزه بگيرند .