آيهاى از قرآن را قرائت نفرمود كه در آن سجدهاى باشد مگر اين كه خدا را سجده كرد و هيچ بدى بيمناك و يا كيد و مكر فريبكارى را خداوند از او بر طرف نكرد مگر اين كه سجدهء شكر او را بجا آورد ، و از هيچ نماز واجبى فارغ نشد مگر سجده كرد و هيچ گاه بين دو نفر آشتى و سازشى فراهم نياورد مگر خدا را سجده كرد ، از اين رو اثر سجده در همه مواضع سجدهء او پيدا بود ، بدين جهت او را سجّاد گفتند . » . « 1 »
9 - از ابوعلى محمّدبن اسماعيلبن موسىبن جعفربن محمّدبن علىّبن حسينبن علىّبن ابىطالب عليهم السلام از قول پدرش ، از پدران بزرگوارش به نقل از امام باقر عليه السلام آورده است ، فرمود : « پدرم در موضع سجدهاش آثار آماس كردهاى داشت كه در هر سال دو مرتبه و هر مرتبه پنج پينه را مىبريد ، از اين رو او را « ذوالثّفنات » صاحب وصلهها ناميدند » . « 2 »
10 - از حمرانبن اعين نقل كرده است ، مىگويد : امام باقر عليه السلام فرمود :
« علىّبن حسين عليهما السلام شبانهروز هزار ركعت نماز مىخواند همان كارى را كه اميرالمؤمنين عليه السلام مىكرد ؛ پانصد درخت خرما داشت ، كنار هر درختى دو ركعت نماز مىخواند . و چون در نماز مىايستاد رنگش دگرگون مىشد و در حال نماز بمانند بردهء ذليلى در مقابل پادشاه بزرگى مىايستاد .
اعضاى بدنش از ترس خدا مىلرزيد و نمازش را مثل كسى مىخواند كه آخرين نماز ( نماز وداع ) را مىخواند ، به نظر مىرسيد كه ديگر پس از آن هرگز نماز نخواند ! روزى نماز مىخواند ، عبا از يك طرف شانهاش
هامش
( 1 ) - علل الشّرايع : 1 / 222 .
( 2 ) - همان .