جعفربن محمّد ، از قول پدرش عليهم السلام آورده است ، مىفرمايد : « علي بن حسين عليهما السلام فرمود : از دست دادن دوستان غربت و تنهايى است و او پيوسته مىگفت : خداوندا به تو پناه مىبرم از اين كه ظاهر مرا جلوى چشمان مردم خوب جلوه دهى در حالى كه در غياب مردم باطنم را زشت نمايى ! خدايا همان طورى كه من بد كردم و تو خوبى كردى ، اگر برگشتم تو هم بازگرد ! و همواره مىگفت : گروهى خدا را از روى ترس عبادت مىكنند كه اين عبادت بردگان است و گروهى ديگر از روى طمع كه اين عبادت تاجران است و گروهى خدا را به خاطر سپاسگزارى عبادت مىكنند كه اين عبادت آزادگان است » « 1 »
162 - از ابوحمزه ثمالى نقل كرده است ، مىگويد : از علي بن حسين عليهما السلام شنيدم كه مىفرمود : « هر كه به آنچه نصيبش شده است قناعت كند از بى نيازترين مردمان است » . « 2 »
163 - عمربن عبدالعزيز از ابوجعفر ، از قول علي بن حسين عليهم السلام نقل كرده است ، فرمود : « مبادا كسى از شما بگويد : خدايا بهشت را به من صدقه بده ! زيرا كه به گنهكاران ( بهشت را ) صدقه مىدهند ! بايد بگويد :
خداوندا بهشت را نصيب من گردان ! - خدايا بهشت را بر من منت گذار ! » . « 3 »
164 - حاكم نيشابورى از ابن شهاب ( زهرى ) از قول علي بن حسين عليهما السلام از جابر نقل كرده است ، مىگويد : « رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم فرمود :
روز قيامت زمين به گسترهء عظمت خداى رحمان گسترده مىشود ، با اين همه براى هيچ بشرى از فرزندان آدم جز به قدر جاى پاهايش نمىماند
هامش
( 1 ) - حليةالاولياء : 3 / 134 .
( 2 ) - همان : 3 / 135 .
( 3 ) - همان : 3 / 140 .