عادتم دادهاى به درگاهت آمدهام ، بنابراين از فضل و كرمت اميد مرا نااميد نفرما و گمان مرا به احسان خود دروغ نگردان !
آقاى من ! آرزوهاى من در درگاه تو فراتر از آرزوهاى آرزومندان است و خواستهء من از تو به درخواست درخواست كنندگان شباهت ندارد ، زيرا كه درخواست كنندهاى چون مانعى ببيند از درخواستش خوددارى كند ، در حالى كه هيچگاه مرا بىنيازى از درگاه تو نيست .
آقاى من ! حلم و بردباريت و رقت و شكيبائيت و گذشت تو از گناهم در وقت ترحّمت مرا مغرور ساخت در حالى كه من مىدانستم تو مىتوانى به زمين بگويى او را بگير و او مرا بگيرد و به آسمان بگويى بر سر او سنگ ببار و آسمان بر من سنگ ببارد ! و اگر به بخشى از اعضاى بدنم فرمان دهى كه اعضاى ديگر را بگيرد هر آينه مهلتم ندهد ، پس با گذشت از گناهم بر من منّت بگذار و مرا به توبهء نصوح موفّق بدار تا بدان وسيله دلم را پاك كنى !
آقاى من ! تو در هر تاريكى روشنى بخش منى و براى هر تنگنايى اندوختهء منى و در هر سختى پشتوانهء منى و در هر خلوت و تنهايى همدم منى ، پس مرا از مواضع ناهنجار خيانتكاران پناهم بده و از ذلّت جايگاه دروغ گويان نجاتم مرحمت كن !
آقاى من ! تو دليل و راهنماى كسى هستى كه رشتهء دليلش گسسته است و آرزوى كسى هستى كه از رسيدن به آرمانى منع شده است ، بنابراين اگر گناهانم بين دعاى من و اجابت تو فاصله شده است پس كرم تو بين من و آمرزش تو فاصله نيندازد ! زيرا تو كسى را كه هدايت كردهاى گمراه نسازى و آنكه را دوست مىدارى خوار نگردانى و هر كه را بىنياز كردى محتاج نكنى ، و هر كه را نگونبخت كنى خوشبخت
مسند الإمام السجاد (ع) (مسند امام سجاد ع) (فارسى) — صفحة 248
مساهمون: الشيخ عزيز الله عطاردي
ص٢٤٨