تخطي إلى المحتوى الرئيسي

مسند الإمام السجاد (ع) (مسند امام سجاد ع) (فارسى) — صفحة 245

مساهمون:

ص٢٤٥
غربت طولانى آن گريسته است و دلسوزان از فاميل بىدريغ اشك ريخته‌اند و از لبهء قبر دوستانش او را فرياد زنند ، و دشمنان زمان زندگيش در حال افتادگيش بر او ترحم كرده و بر ناظران ، تهىدستى زياد او ، و بر كسانى كه او را ديدند سر در بستر خاك نهاده است ، بيچارگى او پوشيده نباشد ! پس بفرمايى : اى فرشتگان من ! تنهاست ؛ خويشانش از او فاصله گرفته‌اند و دور افتاده است ، كسانش او را دور انداخته‌اند و يكّه و تنها است ، مال و فرزندانش از او جدا شده‌اند به زودى بر ما وارد مىشود ، و در غربت ساكن لَحد مىگردد ، او در دنيا مرا فرا ميخواند و به لطف من در اين روز اميدوار بود ، بنابراين مهمانى تو از من در آن هنگام نيكو خواهد بود و تو از خانواده و خويشانم به من مهربانتر خواهى بود . خداى من و اى آقاى من ! اگر گناهانم ما بين خاك زمين تا كرانه‌هاى آسمان را فرا گيرد و راه ستاره‌ها را تا به آخر بپيمايد ، مرا نااميدى از چشم داشت به آمرزشت از در خانه‌ات باز نگرداند و يأس از انتظار رضوانت دگرگون نسازد ! آقاى من ! تو را به آن ذكرى كه خود به قلبم انداختى ياد مىكنم و با آن توحيدى كه گراميم داشتى يكتا مىشمارم و با همان دعايى كه آموختى تو را مىخوانم ، بنابراين به رحمت خودت مرا از پاداشى كه وعده داده‌اى محروم نفرما ! آرى از جمله نعمتهاى تو بر من آن است كه مرا با حسن فراخوانيت هدايت فرمودى ، و از اتمام نعمتت آنكه براى من پاداش پسنديده‌ات را حتمى سازى . آقاى من ! چنان كه گنهكاران منتظرند ، به انتظار عفو و بخشش توام ، و از آن رحمتت كه نيكوكاران طمع دارند من هم نااميد نيستم . خداى من و اى آقاى من ! موقعى كه خطاها و لغزشهايم را به خاطر