فقال موسى بن جعفر عليه السّلام : أما ما ذكره من التوسعة وما أشبهها فهو على ما ذكر ، غير أنّي أخبركم أيّها النفر إنّي قد سقيت السمّ في سبع تمرات وأنا غدا أخضرّ وبعد غد أموت ، فنظرت إلى السندي بن شاهك يضطرب ويرتعد مثل السعفة .
فموته عليه السّلام أشهر من أن يحتاج إلى ذكر الرواية به ، لأنّ المخالف في ذلك يدفع الضرورات ، والشكّ في ذلك يؤدّي إلى الشكّ في موت كلّ واحد من آبائه وغيرهم فلا يوثق بموت أحد .
على أنّ المشهور عنه عليه السّلام أنّه وصّى إلى ابنه عليّ بن موسى عليه السّلام وأسند إليه أمره بعد موته ، والأخبار بذلك أكثر من أن تحصى ، نذكر منها طرفا ولو كان حيّا باقيا لما أحتاج إليه .
شرح
سپس موسى بن جعفر عليه السّلام فرمودند : امّا اينكه گفت من در توسعه ورفاه نسبى هستم همينطور است [ كه مىبينيد . ] فقط به شما افراد [ مورد اطمينان ] خبر مىدهم كه اينها در هفت دانه خرما به من سم وزهر خوراندهاند . فردا بدنم سبز شده وروز بعد خواهم مرد . من [ با شنيدن اين كلام از امام عليه السّلام ] به سندى بن شاهك نگاه كردم ، ديدم مضطرب بود ومثل شاخ وبرگ خرما مىلرزيد .
بنابراين شهادت آن حضرت مشهورتر از آن است كه نياز به ذكر روايات باشد ، چرا كه انكار شهادت حضرت بهمعناى مخالفت با ضروريات وبديهيات است واز طرفي شكّ در شهادت ايشان منجر مىشود به شكّ وترديد در مرگ وشهادت يكيك پدران معصوم آن حضرت وحتى ديگران ، بنابراين به مرگ هيچكسى نمىتوان مطمئن شد .
علاوة بر آنچه كه گذشت اين معروف است كه آن حضرت به فرزندش علي بن موسى عليه السّلام وصيت كرده وپس از شهادت ، امر امامت را به أو سپرده است واخبار وروايات در اين باب بيشتر از آن است كه شماره شود وما مقدار كمي از آن را ذكر مىكنيم كه اگر ايشان زنده مىبود ديگر نيازى به اين [ وصيت كردن به امام رضا عليه السّلام ] نبود .