تخطي إلى المحتوى الرئيسي

نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 200

مساهمون:

ص٢٠٠

الْحَرامِ وَ حَيْثُ ما كُنْتُمْ فَوَلُّوا وُجُوهَكُمْ شطَرْهَُ يعنى بگردان روى خود را در نماز اى محمد به طرف مسجد الحرام كه خانه كعبه در آن جاست زيرا كه كعبه را قبله گردانيديم و هر جا كه باشيد بگردانيد رويهاى خود را به طرف مسجد الحرام . اين آيت وقتى نازل شد كه حضرت رسالت پناه ص با جمعى از صحابه در اثناى نماز بود در مسجدى كه واقع است در يك فرسخى مدينه تقريبا و حضرت رسالت پناه ص در آن نماز متوجه بود به بيت المقدس پس چون جبرئيل ع اين آيت را بر حضرت رسالت پناه ص آورد و حضرت در اثناى آن نماز متوجه شد به طرف كعبه و باقى آن نماز را روى به كعبه تمام كرد . و آن مسجد را مسجد ذو القبلتين ناميدند . و در آن مسجد « دو محرابست يكى به طرف بيت المقدس و يكى به طرف خانه كعبه و الان آن مسجد » باقيست . پس حكم اول كه منسوخ است به قول پيغمبر ص ثابت شد و حكم دوم كه ناسخ است به قرآن ثابت شد .

قص - و بين واجب بوقته و زائل فى مستقبله

ج - مى فرمايد كه نوع پنجم از احكام الهى آنست كه واجبست در وقت معينى كه حق سبحانه و تعالى براى وى تعيين كرده و زايل مىشود وجوب آن در زمان ديگر بعد از آن زمان اگر در آن زمان معين بجاى آورده نشود مثل نماز جمعه و جهاد كفار و مانند آن زيرا كه اگر كسى نماز جمعه را تاخير كند

هامش
( 19 ) آيه 144 سوره بقره - در نسخه آستانه ( ما كنتم ) در حاشيه نوشته شده است در نسخه سپهسالار به غلط و حديث ( به جاى : و حيث ) و اين چنان كه اشاره شد نشان مىدهد كه نسخه نبايد به خط مولف باشد زيرا مرد عالمى مثل شيخ عز الدين آيه قرآن را غلط نمى نويسد
( 20 ) سپه : آنجهاست
( 21 ) آستانه : گردانيدم ( مفرد ولى از باب احترام بايد جمع باشد )
( 21 ) آستانه : گردانيدم ( مفرد ولى از باب احترام بايد جمع باشد )
( 2 ) آستانه ( آن ) را ندارد - سپه ( و حضرت ) را ندارد .
( 3 ) آستانه عبارت داخل گيومه را ندارد .
( 4 ) سپه : كلمه ( الهى ) را ندارد .
( 5 ) آستانه : نشد
( 6 ) سپه : كنند ( ولى فعل بايد مفرد باشد )