نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 132

باد را بر حد آن آب فضا در زير آن باد ، گشاد و فراخ بود و آب در بالاى آن باد متلاطم و موج زن بود . پس حق سبحانه و تعالى بعد از ايجاد فضا و آب و بادى كه مذكور شد بادى ديگر ايجاد كرد كه عقيم بود جهت آن باد يعنى نه ابرى و بارانى از وى پيدا مى شد و نه درختى را بر مى داد و نه جاى وزيدن وى معلوم كسى بود . و حق سبحانه و تعالى زمانى بسيار نگاه داشت [ 53 ب ] ملازمت آن باد را بر آن آب و تحريك و تموج او را و تند و قوى گردانيد جستن او را و دور گردانيد منشا و منبع او را از آنكه عقل دور انديش تواند پى برد كه آن باد از كجا برخاست . و امر كرد حق سبحانه و تعالى اين باد دوم را تا بر هم زند آن آب بسيار را و در حركت و جنبش در آورد موج آن دريا را . پس آن باد در جنبش در آورد آن آب را همچو جنبش ظرفى كه در آن ظرف ماست باشد و خواهند كه آن ماست را دوغ سازند و بر هم زد آن باد آن موج را بر هم زدن قوى در آن فضاى غير متناهى . پس بازگشت به جهت تحريك بسيار و تمويج بى شمار ، اول آن آب زخار و موج بحار بر آخر وى و ساكن وى بر متحرك وى تا آنكه بر بالا بر آمد بيشتر آن آب و موج وى و كف گرديد آن آب مجتمع و موج متراكم . پس حق سبحانه و تعالى بقدرت خود آن كف را برداشت و بلند گردانيد در آن هواى فراخ و فضاى گشاد آن مقدار كه حكمت الهى مقتضى آن بود ، آن گه آن كف را هفت آسمان ساخت . بدان كه آنچه مفهوم مىشود ازين كلام دقيق و خطاب عميق و خبر لازم التصديق آنست كه حق سبحانه و تعالى فضاى گشاد آفريد و آب بسيارى متلاطم متوج نيز آفريد و از براى آن آب مكانى تعيين كرد در آن فضا آن مقدار كه مقتضاى حكمت بود و باد تندى آفريد و آن آب را بر پشت آن باد نهاد و آن باد را محيط گردانيد بر آن آب بحيثيتى كه او را از