و شناخته شده بجنگند . آنچه مسلمانان را در ميدانهاى گوناگون نبرد پيروز ساخت اعتقادشان بود . همان اعتقادى كه آنان را وا مىداشت تا جان و مال خود را از روى ميل در راه خدا و اعتلاى كلمة الله تقديم كنند .
پس از فتح مكه بسيارى از سران قريش اسلام آوردند . هنگامى كه سپاه اسلامى سوى حنين راه افتاد ، حدود دو هزار تن از تازه مسلمانهايى كه از اسلام جز با نام آن آشنا نبودند - زيرا هنوز از اسلام آنها چيزى نگذشته بود تا با تعاليم آن آشنا شوند - با آنان همراه گرديدند .
تازه مسلمانان هنگام رفتن به حنين ، در راه به درختى سر سبز و بزرگ برخوردند و از گوشه و كنار فرياد مىزدند : « اى رسول خدا براى ما نيز مانند اينان ذات انواطى « 1 » قرار ده . »
ذات انواط درخت بزرگى بود كه در روزگار جاهليت همه ساله براى تبرك جستن نزدش مىآمدند و سلاحشان را بر آن مىآويختند . در پايش قربانى مىكردند و يك روز كنارش اعتكاف مىكردند . تازه مسلمانان كه اسلام در دلهايشان رسوخ نكرده بود ، نمىفهميدند كه همهء جهاد پيامبر ( ص ) براى تحقق يك هدف يعنى پايان دادن به شرك و اعتلاى كلمهء توحيد است .
حتى شمارى از اينان بتهايشان را همراه داشتند . از اين رو نه تنها از شكست مسلمانان خوشحال گرديدند ، بلكه آنان را سركوفت مىزدند و ديگران را نيز بر اين كار تشويق مىكردند .
ب - از جمله عوامل هزيمت مسلمانان در دور نخست جنگ حنين وجود همين تازه مسلمانهاى قريش بود كه هنوز اسلام در دل آنها جاى نگرفته بود و در همان آغاز شكست خوردند و ترس و وحشت مردم را برانگيختند و روحيهها را متزلزل ساختند .
در جنگ ، كارى دشوارتر از تسلط بر عقب نشينى نيست . هنگامى كه يكى از يگانها عقب مىنشيند ، ديگران با ديدن آنها ، بدون هيچ تأمل و انديشهاى ، راه مىافتند . در دور نخست جنگ حنين نيز همين اتفاق رخ داد . زيرا مسلمانان شكست خورده همانند يك
هامش
( 1 ) - ذات انواط : درختى سبز و بزرگ كه اعراب سلاح خود را بر آن مىآويختند و پيرامونش اعتكاف مىكردند .