نقشه شود بايد بر حذر بود .
اصل پىگيرى هدف از سوى رسول خدا ( ص ) به بارزترين شكل در غزوهء حديبيه نمودار است . بطورى كه درسهاى آن براى كسانى كه قصد درك مفهوم پىگيرى هدف را دارند ، روشنترين و مفيدترين الگو را ارائه مىدهد .
رسول خدا ( ص ) از همان آغاز ترك مدينه ، تصميم گرفت كه با قريش نجنگد ؛ و تا جاى ممكن تمام تلاش خود را براى تفاهم با آنان به كار بست . اين هدف هميشه نصب العين آن حضرت بود .
پيامبر خدا ( ص ) با حالت احرام بيرون آمد و اسلحهء سوار را - كه شمشير غلاف شده است - برگرفت . هنگامى كه از طريق گشتىهاى شناسايى ، از عزم قريش مبنى بر جنگ آگاه شد ، بر صلح پاى فشرد و به اين منظور راه اصلى را كنار گذاشت و بيراههاى ناهموار را در پيش گرفت . هر چند كه پيمودن آن براى يارانش موجب تحمل دشوارى بسيار گشت . قصد پيامبر ( ص ) از بيرون رفتن از راه اصلى جز به خاطر پرهيز از درگيرى با پيش قراولان قريش - كه در منطقهء عسفان تجمع كرده بودند - نبود . چنانچه سپاه اسلام به مدينه عقب نشينى مىكرد ، نيروهاى قريش آنها را تعقيب مىكردند و در هر حال - ماندن در عسفان يا عقب نشينى به مدينه - درگيرى پيش مىآمد . چيزى كه رسول خدا ( ص ) نه قصد آن را داشت و نه به آن تن مىداد .
اما تغيير مسير مسلمانان از راه اصلى و حركت از راه فرعى مكه ، طلايه داران قريش را ناچار به بازگشت سريع به آن شهر كرد . زيرا نزديك شدن مسلمانان به مكه ، اين شهر را در معرض تهديد مستقيم قرار داد . حركت مسلمانان از اين راه از ترس نيروهاى قريش نبود . زيرا كسى كه از دشمن بترسد ، به پايگاه اصلى « 1 » و مركز نيروهاى او نزديك نمىشود ، بلكه مىكوشد دور از پايگاه اصلى دشمن موضع بگيرد تا خطوط مواصلاتى « 2 » او دراز گردد و بر دشوارىهاى او افزوده شود و فرصت پيروزى او نسبت به زمانى كه به پايگاه اصلى نزديك است ، كاهش يابد .
هامش
( 1 ) - پايگاه : منطقهء استقرار سپاه پيش از آغاز عمليات جنگى را گويند ؛ و آن بر دو نوع است : پايگاه عملياتى و پايگاه تداركاتى ، اين دو پايگاه اغلب يكى هستند و به ندرت از هم جدايند .
( 2 ) - خطوط مواصلاتى : راههايى كه سپاه را به پايگاه متصل مىسازد .