شيوهء جنگى صف براى اعراب تازگى داشت ، در حالى كه شيوهء جنگ و گريز كه از دير باز مورد استفادهء آنها بود ، اينك كهنه شده بود .
ج - رمز شناسايى : مسلمانان به منظور شناسايى يكديگر از رمز ( أحد . . . أحد ) استفاده مىكردند كه شيوهء رايج جنگهاى كنونى نيز هست .
از آنجا كه شرايط جنگى ، شرايطى عادى نيست ، لازم بود كه براى شناسايى پيكارگران شيوهء روشنى اتخاذ گردد . بويژه آنكه مسلمانان و مشركان در آن زمان از نظر ظاهرى مثل شكل ، قيافه ، تجهيزات و سازماندهى ، با يكديگر شباهت داشتند . اهميت و ارزش رمز شناسايى با توجه به اينكه هر دو طرف مانند هم هستند ، دو چندان مىشود .
امور تداركاتى
آذوقه
مشركان به منظور تهيهء غذاى گرم براى جنگجويان روزانه بين نه تا ده شتر مىكشتند .
اين شتران از سوى سران قريش تأمين مىشد . اما مسلمانان به دليل نامساعد بودن وضعيت اقتصادىشان تنها از آرد و خرما استفاده مىكردند .
آب
مسلمانان در بدر حوضى ساخته آن را پر از آب كردند و در روز جنگ مورد استفاده قرار دادند ؛ و ديگر چاههاى بدر را از ميان بردند ، تا مورد بهرهبردارى مشركان قرار نگيرد .
اما سپاه شرك آب نداشتند و همين امر شجاعانشان را وادار مىكرد تا براى رسيدن به حوض آب مسلمانان تلاش كنند ولى راهى بر آن نداشتند .
كمبود آب در شكست مشركان تأثير بسزايى داشت .
غنايم
رسول خدا صلّى اللّه عليه و إله پس از گرد آورى غنايم آنها را ميان رزمندگان بدر و كسانى كه آنان را در كسب پيروزى يارى داده بودند به ترتيب زير تقسيم كرد : به سواره دو سهم داد ، يك سهم براى خودش و يك سهم براى تأمين خوراك اسبش كه آن را دوباره براى جنگ آماده سازد . به نيروهاى پياده يك سهم داد و سهم كسانى را كه به شهادت