رسيدند به وارث آنها پرداخت . به هر يك از كسانى كه به فرمان آن حضرت در مدينهء منوره مانده بودند و به جاى شركت در جنگ كارهاى رزمندگان را انجام مىدادند و نيز به آنهايى كه پيامبر ( ص ) را به جنگ تشويق مىكردند و با عذرى موجه در مدينه مانده بودند نيز يك سهم داد .
از آنجا كه پيروزى در جنگ تنها به وسيلهء رزمندگان به دست نمىآيد ، بلكه با همكارى رزمندگان خطوط مقدم و كسانى در پشت جبهه اسباب پيروزى را تدارك مىبينند آفريده مىشود ، رسول خدا ( ص ) ، هنگام تقسيم غنايم ، كسانى را كه به فرمان و نظر و اشارهء آن حضرت در پشت جبهه فعاليت مىكردند از ياد نبرد .
اسيران « 1 » :
1 - رسول خدا ( ص ) فرمان كشتن دو تن از اسيران را صادر كرد . زيرا آن دو بشدت با مسلمانان دشمنى مىورزيدند و در حقيقت جنايتكار جنگى به شمار مىآمدند نه اسير عادى . شدّت دشمنى آن دو باعث شده بود كه براى شكست رزمندگان اسلام بيش از ديگران تلاش كنند . اينان در مكه نيز ، مسلمانهاى مستضعف را بسيار اذيت مىكردند و از سر سختترين دشمنان دين به شمار مىرفتند .
2 - 68 اسير باقيمانده را ميان ياران خود تقسيم كرد و به آنان فرمود : « با اسيران
هامش
( 1 ) - « رفتار با اسيران بايد بر پايهء اصول انسانى باشد و ستم و اهانت و كسب اطلاعات از آنها با توسل به زور ممنوع است . اسيران را مىتوان به كار واداشت ولى با اين شرط كه آن كار خطرناك يا دون شأن اسير و يا بطور مستقيم با جنگ در ارتباط نباشد » . « اما در اصول مربوط به آزادى اسيران تصريح شده است كه كشورها پس از دادن قول شرف از سوى اسير ، ملزم به آزادى آنان نيستند . اسيران نيز ملزم به دادن قول شرف نيستند . البته در صورتى كه قوانين كشور اسير به وى اجازه بدهد ، آزادانه مىتواند آن را بپذيرد . كشور فرد اسير نيز ملزم است كه او را وادار به خلف وعده نكند و اگر اسير بخواهد دوباره به خدمت باز گردد ، نبايد به او اجازه دهد . حال اگر اسير به قول شرفى كه داده خللى وارد كند و به ارتش بپيوندد و از سوى دولتى كه او را اسير گرفته يا هم پيمان او براى بار دوم به اسارت در آيد ، محاكمهء او به خاطر عهد شكنى جايز است و كيفر چنين مواردى معمولا اعدام است . قول شرفى كه اسير مىدهد اين است كه به جنگ نيروهايى كه او را اسير گرفتهاند باز نگردد و به هيچ طريق يا صورتى در اعمال خصمانه عليه آنان شركت نكند . پس از آزادى بدون قيد و شرط يا دادن قول شرف ، حالت اسارت اسير پايان مىيابد ، همچنين در صورت مبادله شدن با اسير هم رتبهء خودش از سپاه دشمن و پرداخت سربها نيز حالت اسارت پايان مىيابد » . ( ر . ك . قانون الحرب و الحياد ) .