519 - - 15 . رفتن در پى كسى كه به خيرش اميد دارى ، بهتر از ماندن با كسى است كه از شرّش ايمنى ندارى .
520 - - 16 . آن كه بسيار بخوابد ، خوابها بيند .
ظاهرا مقصود امام اين است كه در پى دنيا رفتن مانند خواب است و آن چه از آن به دست مىآيد مانند خواب ديدن است .
521 - - 17 . نابخردى مايهء ستيزه و بردبارى ، بازدارنده ( از آن ) است و كسى كه جرعههاى خشم را با بردبارى فرو نخورد ، آسايش دل را نشناسد .
و ابوبكر مفيد ( جرجرايى ) مىگويد : حضرتش خود اين گونه بود .
522 - - 18 . من نمىدانم بيم و اميد انسان چه معنايى مىدهد ، اگر او را از خواهشهاى نفسانى به گاه عرضه بر او باز ندارد و او را در برابر مصيبتهاى بر وى درآمده شكيبا نسازد .
523 - - 19 . آن كه بر پشت باطل نشيند ، در منزل پشيمانى فرود آيد .
524 - - 20 . قضا و قدر چيره ، با ستيزه دفع نشود و روزيهاى نوشته شده با حرص به دست نيايد و مطلوبها در برابر مقدّرها خوارت مىسازد و بدان كه تو با حرص جز به آنچه برايت نوشته شده نرسى .
525 - - 21 . هنگامىكه قضا ( و قدر الهى ، خواه ناخواه ) واقع مىشود ، پس گريه و زارى براى چيست ؟
526 - - 22 . بخشش كريم تو را محبوب او مىكند و بخشش فرومايه نزد او خوارت مىسازد .
527 - - 23 . هر كه پارسايى خوى او و احسان زيورش باشد ، ستايش نيكو را از دشمنانش به يارى گيرد و در پناه يادكرد نيكويش از خردهگيرى ايمن بماند .
نزهة الناظر وتنبيه الخاطر ( چشم تماشا ) ( فارسى ) — صفحة 227
مساهمون: الحلواني
ص٢٢٧