از سخنان امام رضا « 1 »
421 - - 1 . هركس به روزى اندكى از خداوند متعال خشنود شود ، خدا هم از عمل اندك او خشنود گردد .
422 - - 2 . هركس نيكويىهايش فراوان شود ، بدانها ستوده و از خودستايى بىنياز گردد .
423 - - 3 . هر كس خداوند را به آفريدهاش تشبيه كند ، مشرك و هر كس چيزى به او نسبت دهد كه خدا از آن بازداشته كافر است .
424 - - 4 . هركس نظر تو در اصلاح خود را نپذيرد ، به نظرش دربارهء خودت گوش مده و منتظر باش تا بدى او را اصلاح كند و آن كه كار را از راهش بجويد نمىلغزد و اگر هم بلغزد راه چاره دارد .
425 - - 5 . آن كه پيمان بشكند ، از پيشامد ناگوار ايمن نماند و آن كه سركشى پيشه كند از كيفر زودرس نرهد .
426 - - 6 . مردم دو دستهاند : آن كه [ به دنيا ] رسيده ولى بسنده نمىكند و كسى كه به دنبال است و آن را نمىيابد .
427 - - 7 . خوشا به حال كسى كه دلش به شكر نعمت ، مشغول است .
هامش
( 1 ) . امام على بن موسى عليه السلام ، مشهور به رضا عليه السلام در يازدهم ذى قعدهء سال 148 هجرى در مدينه به دنيا آمد و در آخر صفر سال 203 هجرى به سنّ 55 سالگى در طوس از دنيا رفت و در مشهد به خاك سپرده شد . كنيهء ايشان ، « ابو الحسن » بود . احاديث گهر بار امام در « عيون اخبار الرضا » و بسيارى از كتب حديثى نقل شده است .