آلفونسو فرمان داد دژ را خالى كنند . اين واقعه در پانزدهم ماه جمادى الثانيه / شانزدهم سپتامبر سال 1182 م بود . « 16 »
پس از پايان جنگ شنتفيله موحدين جنگ از سر گرفتند ابو عبد الله محمد بن وانودين لشكر گرد آورد و در هشتم ماه جمادى الاخر سال 578 ه / نهم سپتامبر سال 1182 م رهسپار حصن بته شد . در آنجا مجلس شور تشكيل داد و تصميم به غزوشهر طلبيره در مغرب طليطله ، بر ساحل رود تاجه گرفت . اين شهر در ابتداى حدود قشتاله بود . از اينرو لشكر موحدى به سوى شمال در جنبش آمد و از جبال شارات ( سييرامورنا ) بگذشت و نهر وادى يانه را پشت سر نهاد . هوا ابرآگين بود و تا به نزديكى طلبيره رسيد كس خبر نيافت . مسلمانان روز بعد بر تپهء مرتفعى در فاصلهء يك ميل از شهر لشكرگاه برپا كردند . مسيحيان نيز لشكر گرد آوردند ولى مسلمانان كه در طول راه غنايم فراوان فراچنگ آورده بودند از فراز تپه فرود آمده بازگرديدند . مسيحيان در پى آنان حركت كردند . در فاصله هشت ميلى شهر ميان دو لشكر مصاف افتاد . مسيحيان منهزم شدند و بنا به روايات اسلامى بيش از ده هزار نفر سوار و پياده كشته دادند . مسلمانان اموال و سلاح و چارپايانشان به غنيمت گرفتند . ابن وانودين فتحنامه به خليفه ابو يعقوب نوشت .
خليفه اظهار شادمانى كرد ولى بر پسر خود السيد ابو اسحاق خشم گرفت كه در اين جنگ پيروزمندانه شركت نجسته بود . از اينرو در جواب ابن وانودين نوشت « و ما رميت اذ رميت و لكن الله رمى » .
ابو عبد الله محمد بن وانودين ، فرزند ابو يعقوب يوسف بن وانودين هنتاتى بود . از بزرگان اهل خمسين و در خاندان علم پرورش يافته بود . خليفه عبد المؤمن او را در مجلس خود درآورد و به خود نزديك ساخت . سپس او را سردارى سپاه داد . ابن وانودين در جنگهاى افريقيه همراه او بود . چون به اندلس فرستاده شد در جنگ با ابن مردنيش و سپس شكست دادن مسيحيان در شنترين و حمل آذوقه به بطليوس و راندن قشتاليان از قرمونه و سرانجام در نبرد طلبيره قدرت نظامى خود نشان داده بود .
هامش
( 16 ) . ابن عذارى ، البيان المغرب ، القسم الثالث ص 120 . تاريخ ابن خلدون ج 6 / ص 241 .