شعراى عرب گرد آورد . اين ديوان در مغرب انتشارى عظيم داشت . آنسان كه كتاب « الحماسه » در مشرق « 39 » . همچنين قصايد ابن مجبر را در مدح المنصور در ديوانى جمعآورى كرد .
( * * * ) ديگر از شعراى عصر موحدين ابو الحسن الرعينى و ابو زيد الفازازى و عبد الرحمان الجزولى كه صاحب « البيان المغرب » از آنان ياد كرده است . « 40 »
ذكر كسانى ديگر را چون ابن طفيل وادى آشى و ابن الابار القضاعى و ابو المطرف بن عمر المخزومى كه خود از اكابر شعراى بزرگ اين عصراند در جاى خود مىآوريم .
زيرا ابن الابار بيشتر مورخ است تا شاعر و ابن عميره در زمرهء دبيران است و ابن طفيل در شمار فلاسفه و علماء .
3
در عصر موحدى بسيارى از كاتبان بليغ مىزيستهاند كه اكنون به ذكر برخى از آنان مىپردازيم :
( * * * ) ابو القاسم محمد بن ابراهيم بن خيره معروف به المواعينى ، از قرطبه بود .
در اشبيليه مىزيست از ابن مغيث و ابن مكى و ابن العربى و ابن ابى الخصال علم آموخت .
نخست دبير السيد ابو اسماعيل والى غرناطه بود . سپس در دستگاه ابو جعفر بن عبد المؤمن به كار پرداخت . از آثار اوست : « ريحان الاعراب و ريعان الشباب » و « الوشاح المفصل » و « الامثال السائره » و كتابى به شيوهء « بهجة المجالس » ابن عبد البر ، در ادب .
در سال 564 يا بنابر قول ابن الابار حدود 570 در مراكش وفات كرد . 41
( * * * ) ابو الحكم ابراهيم بن على بن ابراهيم بن محمد الانصارى ، اصل او از وادى آش بود . در مالقه سكونت گزيد معروف بود به ابن هرودس .
در ايام فتنه و آشوب كاتب احمد بن ملحان الطائى بود كه در وادى آش فرمان
هامش
( 39 ) . التكمله شماره 323 .
( 40 ) . وفيات الاعيان ، ج 2 / ص 432 و 494 .