جزيرة الخضراء بود . در قراآت و حديث و عربيت مهارت يافت . او را شرحى است بر كتاب « لحن العامهء » زبيدى و شرح « التبصره » صميرى و كتابى ديگر به نام « الاستيضاح فى شرح الايضاح » . به تاريخ وفاتش دست نيافتيم . « 19 »
اين بحث در باب علماى لغت و نحو را با ذكر امام و قطب ايشان در اين عصر علامه ابو على عمر بن محمد بن عمر بن عبد الله الازدى الاشبيلى الشلوبين به پايان مىآوريم . پسرش گفته است كه او را شلوبين مىگفتند زيرا مويى سرخ و چشمانى سبز داشت . نانوا بود . به تحصيل علم پرداخت و از كسانى چون ابن بشكوال و ابن حبيش و ابن كوثر علم آموخت . در زبان و ادب عرب سرآمد شد آنسان كه از اطراف براى اخذ دانش به نزد او مىآمدند .
در اين صناعت امام مشرق و مغرب بود بىهيچ منازعى . بسيارى از بزرگان چون قاضى ابو عبد الله بن عياض و ابو العباس الازدى و ابو بكر بن رشيق و ابو عمر بن حوط الله از او كسب دانش كردند . در اشبيليه مصاحب ابن زهر بود . در ايام المنصور به مراكش رفت و بازگرديد . قريب شصت سال به تدريس مشغول بود . او را شرحى است بر كراسهء منسوب به جزولى و براى تكميل آن كتاب « التوطئه » را تأليف كرده است . در اواخر ماه صفر سال 645 ه به هنگام محاصرهء اشبيليه توسط قشتاليان در آن شهر وفات كرد . تولد او در سال 562 ه بوده است . « 20 »
2
در عصر موحدين شعر در اندلس و مغرب شكوفا شد . خلفاى موحدين شعر خوب را تشخيص مىدادند و مدايحى كه سبب نشان دادن هيبت و قدرت دولت موحدى مىشد ارج مىنهادند از اينرو شعرا را مىنواختند و بر جوائز و صلاتشان مىافزودند . دولت موحدى
هامش
( 19 ) . التكملة شمارهء 15
( 20 ) . ابن الزبير : صلة الصله . به كوشش لوى پروونسال رباط سال 1937 . شمارهء 128 . ابن عبد الملك ، الذيل و التكمله الجزء الرابع ، ( نسخه خطى موزه بريتانيا )