سپس رهسپار مغرب شد و در رمضان 597 در بجايه فرود آمد . و از مشايخ بجايه كسب دانش كرد . آنگاه براى گزاردن فريضه حج به مشرق آمد ولى به موطن خود باز نگرديد . در مكه و دمشق و بغداد به تحصيل علم پرداخت . و به تصوف گراييد . عشق به اين طريقت سراسر وجودش را تسخير نمود .
محيى الدين بر مذهب ظاهرى بود . براى نقل حديث از ابو طاهر السلفى اجازه عام داشت . اين عربى در تصوف چندان پيش رفت كه بعضى او را با عنوان « البحر الزاخر فى المعارف الهيه » ستودهاند . در اين باب آثارى ارزنده پديد آورده است . برخى از آنهاست : « الفتوحات المكيه » و « التدبيرات الالاهيه » و « فصوص الحكم » و « تاج الرسائل و منهاج الوسائل » و « كتاب العظمه » و « المتجليات » و « مفاتيح الغيب » و « لاعلام باشارات اهل الالهام » و « العباده و الخلوه » و « المدخل الى معرفة الاسماء » و « اسرار الخلوه » و « عقيدة اهل السنه » و « مناصحة النفس » و كتاب « اليقين » و « مشكات الانوار » صاحب فوات الوفيات از بيش از پنجاه اثر او ياد مىكند . ابن عربى آراء خود را در كمال آزادى بيان مىداشت . از برخى از آراء او بوى الحاد مىآمد . آنسان كه چون در مصر اين گونه آراء يا چنان كه او خود مىنامد اين شطحيات از او بروز كرد ، علماى مصر بههم برآمدند و او را به كفر و الحاد متهم كردند و اگر برخى به شفاعت بر نخاسته بودند خونش را مىريختند . ابن عربى آيتى بود در هوشمندى و قدرت حافظه سرعت خاطر . و نيز در فصاحت يكتا بود . صيت شهرت او در مشرق و مغرب پيچيد . در سن هشتاد سالگى در دمشق وفات كرد . در تاريخ وفات او اختلاف است : صاحب فوات الوفيات بيست و هشتم ماه ربيع الاول سال 638 ه را ذكر كرده ولى ابن الابار مىگويد بعد از سال 640 چشم از جهان بسته است .
بسيارى از خاورشناسان به تحقيق در زندگى ابن عربى و بيان افكار و عقايد او و بررسى آثارش پرداختهاند . از اين جمله است آسينپلاسيوس و گلدزيهر و مكدونالد .
ابن عربى علاوه بر تفوقش در تصوف شعر نيز نيكو مىگفت . « 97 »
هامش
( 97 ) . رجوع كنيد به فوات الوفيات ج 2 / ص 241 - 243 . التكمله شمارهء 1673 . و عنوان الدراية غبرينى ( چاپ الجزاير 1338 ه ) ص 97 - 99 .