دهد . بياسى وعده داد كه دژهاى شلبطره و قباله و برج الحمه « 26 » را به او خواهد داد و براى تضمين قول خود قلعهء بياسه را به او واگذار كرد . شواليههاى قلعهء رباح و مردان او فعلا در قلعهء بياسه جاى گرفتند و مسلمانان به حال خود در شهر رها شدند . بياسى با كوشش بسيار ساكنان دژ شلبطره و برج الحمه را وادار كرد كه تسليم مسيحيان شوند ولى دژ قباله پايدارى ورزيد و تسليم شد . « 27 »
بياسى به آنچه گرفته بود قانع نشد و اينك مىخواست علاوه بر پايتخت قديم اندلس - يعنى قرطبه - اشبيليه را هم در تصرف آورد . و به سلطهء رقيب خود العادل و برادرش ابو العلى پايان دهد . پس قواى خود را بار ديگر به اشبيليه برد و آهنگ محاصرهء آن نمود . ابو العلى آمادهء پيكار بود . با سپاهيان موحدين و مردم شهر بيرون تاخت و پس از نبردى سخت بياسى را به هزيمت دادند . لشكرش تارومار شد و بقاياى آن به قرطبه بازگرديد . ابن عذارى تاريخ اين پيروزى را بيست و پنجم صفر سال 623 ه ضبط كرده است و آن موافق است با تاريخى كه مورخين مسيحى ياد كردهاند يعنى بيست و پنجم فوريهء سال 1226 م « 28 »
اين پيروزى موحدين نتايج بسيار دربرداشت . طلياطه و حصن القصر و باقى دژها و بلادى كه در مشرق اشبيليه به دست بياسى افتاده بود بازپس گرفته شد و به اطاعت خليفهء العادل درآمدند . السيد ابو العلاء خبر اين پيروزى را به مراكش نوشت .
فرماندوى سوم بار ديگر با قواى خود بيرون آمد . اينبار هدفش استيلاء بر دژ قباله بود ؛ از دژهاى شمالى قرطبه در شمال كوه شارات . بياسى نتوانسته بود بر وفق تعهدات خود آن را تسليم او كند . بياسى در اين هنگام شكستخورده وارد قرطبه شده بود . مردم قرطبه چون ديدند در دوستى با مسيحيان افراط مىكند و دژهاى اسلامى را يكيك به آنان تسليم مىنمايد ، ترسيدند كه مبادا غدر ورزد و قرطبه را هم تسليم ايشان كند . از اينرو بر او شوريدند . بياسى كه اوضاع شهر را نامساعد ديد به دژ مدور گريخت . اين دژ در نزديكى قرطبه و در جنوب غربى آن و در جنوب نهر بود . شورشيان از پى او رفتند
هامش
( 26 ) . به اسپانيايى به ترتيبarr eitavlaS'allipaC anicnE al ed sonaB.
( 27 ) . الروض المعطار ص 58 . و نيز74 - 64 . P'dibi zelaznoG . J .( 28 ) . ابن عذارى ، البيان المغرب ، القسم الثالث ص 250 :84 . P'dibi . zelaznoG . J .