زمانى با تاريخ مرابطين پيوسته بود ولى از آن پس مستقلا در سايهء دولت بنى غانيه قرار گيرد .
پيش از اين بنى غانيه را شناختيم و زندگى زعيم اين خاندان يحيى بن غانيه را تا سال 543 ه / 1148 م كه در غرناطه - در خلال شورشى كه در سراسر اندلس برضد مرابطين درگذشت - تعقيب كرديم . اما برادرش محمد بن غانيه در فرمانروايى جزاير شرقى باقى ماند تا دولت مرابطين سقوط كرد و موحدين در ماه شوال سال 541 ه / 1147 م به مراكش درآمدند . محمد بن غانيه از زمان فروپاشيدن دولت مرابطين و روى كار آمدن موحدين همچنان در جزاير شرقى مشغول تحكيم پايههاى قدرت و استقلال بخشيدن به قلمرو خويش بود . پس از پايان دولت مرابطين ، محمد بن غانيه باز هم در خطبههاى خود به امير المسلمين و بنى عباس دعا مىكرد و ميورقه را پناهگاه فراريان لمتونه و مرابطين قرار داد .
محمد بن غانيه قريب به سى سال در جزاير شرقى فرمان راند . از مكان دورافتاده خود در دريا ، سير حوادث و پيشروى موحدين را در شبه جزيرهء اندلس زير نظر داشت و از قيام ابن مردنيش بر ضد موحدين و استقرار سلطه او در مشرق اندلس احساس آرامش مىكرد . چون جاى پاى محكم كرد درصدد برآمد كه ملك خويش موروثى كند . او را چهار پسر بود : عبد الله ، اسحاق ، زبير و طلحه . پسر بزرگتر خود عبد الله را ولايت عهدى خويش داد . به روايتى پسر ديگرش اسحاق بر او رشك برد و توطئهاى ترتيب داد كه برادر و پدر در آن به قتل رسيدند . « 7 »
در روايتى ديگر آمده است كه عبد الله پس از پدر در سال 550 ه / 1155 م فرمانروايى جزاير يافت و برادرش اسحاق پس از او به جايش نشست .
درهرحال اسحاق بن محمد بن غانيه به فرمانروايى جزاير شرقى رسيد و با حزم و قوت امور آن جزاير در ضبط آورد و به شيوهء پدر جزاير شرقى را ملجأ و پناهگاه بقاياى
هامش
( 7 ) . تاريخ ابن خلدون ، ج 6 / ص 190 . المعجب ص 152 و نيز رجوع كنيد بهainahG uoneB seL : leB . A . 91 . P ) 3091 siraP (