* * * در اين سال عبد المؤمن قبر ابن تومرت را زيارت كرد و از تينملل به سلا رفت و بنا به نقل البيذق دو سال در آنجا ماند و به مراكش بازگرديد . فرمان داد كه در خارج شهر بستانى عظيم غرس كنند و آن را « شنطلوليه » ناميد . اين بستان را ( يا چنان كه در آن زمان مىگفتند « بحيره » را ) احمد بن ملحان فرمانرواى پيشين وادى آش احداث كرد و آب از كوه اغمات به آنجا كشيد و نيز خود چشمههايى پديد آورد . ابن ملحان پس از استيلاى ابن مردنيش بر قلمرو او در سال 546 ه به مراكش آمد و چون در علوم هندسه نيك بصيرت داشت از سوى عبد المؤمن به احداث اين بستان مأمور گرديد . « 1 » ابن ملحان درختان ميوه و انواع گلها و رياحين و اشجار نادر در آن بستان غرس كرد . هنوز زمان درازى نگذشته بود كه چون قطعهاى از بهشت خودنمايى كرد . ابن اليسع گويد كه مساحت آن سه ميل در سه ميل بود و دو يا سه سال پس از احداث مبلع زيتون و ميوههايى كه از آن به دست مىآمد سى هزار دينار مؤمنى مىشد . و اين به هنگامى بود كه بهاى ميوهها پايين آمده بود . « 2 »
المراكشى ، صاحب المعجب گويد كه وزير ابو جعفر بن عطيه روزى بر عبد المؤمن داخل شد . عبد المؤمن در خيمهاى مشرف به بستان نشسته بود . ابو جعفر از ديدن آن بستان حيرت كرد و مسحور جمال و شادابى آن گرديد . عبد المؤمن چون او را بدان حالت ديد گفتش كه چند روز ديگر منظرى زيباتر از اين خواهد ديد . پس از چند روز خليفه لشكر خود را عرض داد . افواج سپاه تمام سلاح با نظمى خاص از برابرش مىگذشتند . وزير او ابو جعفر بن عطيه در كنارش بود روى به او كرد و گفت : « اى ابو جعفر منظر زيبا اين است نه آن درختان و ميوههاى تو » . « 3 »
عبد المومن باقى اين سال ( سال 552 ) را به گردش در نواحى جبال اطلس و بلاد سوس سپرى ساخت . جمعى از مشايخ موحدين و طلبه و حفاظ ايشان همراه او بودند . عبد المومن مىخواست در اين گردش به قبايلى كه تحت پرچم موحدين
هامش
( 1 ) . ابن الخطيب ، اعمال الاعلام ، ص 264 .
( 2 ) . الحلل الموشيه ، ص 110 .
( 3 ) . المراكشى ، المعجب ، ص 112 .