2
نبرد ميان مرابطين و موحدين از زمان درگذشت المهدى ابن تومرت قريب به ده سال طول كشيد . اين جنگها همه در حوالى كوههاى اطلس بود در جنوب مراكش ، در وادى درعه و بلاد سوس و در بلاد حاحه از نواحى تينملل . در بيشتر اين نبردها پيروزى با موحدين بود . البته كشاكش در اين منطقهء محدود از امپراتورى مرابطين ، نتايج چندانى به بار نمىآورد . ازاينرو بر موحدين لازم بود كه صحنهء كشاكش را به قلب امپراتورى مرابطين ببرند تا فرصتى دست دهد و براى هميشه به حيات آن خاتمه دهند .
اين چيزى بود كه عبد المؤمن عزم تحقق آن داشت . ازاينرو فرمان داد موحدين در هر جاى كه هستند و از هر قبيلهاى كه باشند همه در يكجا گرد آيند . در سال 535 ه / 1140 م داماد خود ابو عمران موسى بن سليمان را به جاى خود نهاد و با سپاهى عظيم بيرون تاخت . در لشكر او شمار كثيرى سواران و پيادگان بودند .
عبد المؤمن در كوهستان به سوى شمال شرقى در حركت آمد . البيذق كه خود در اين حملهء بزرگ شركت داشته است خط سير لشكر او را به دقت دنبال كرده است .
مىگويد عبد المؤمن نخست به جايى موسوم به وانزال روى نهاد و از آنجا به وفاد رفت و از وفاد به اشبار و آن محلهاى است واقع در جنوب شرقى مراكش . در اين اثناء سپاه مرابطين به سردارى تاشفين بن على از مراكش بيرون آمد . موحدين از اشبار بيرون آمدند و به جايى نزديك در شمال شرقى موسوم به تاسوت رفتند .
مرابطين به اشبار آمدند . موحدين از تاساوت به دمنات واقع در مشرق مراكش رفتند . دمنات در هفتاد كيلومترى مراكش است . مرابطين در همان وقت رهسپار يمللو در شمال شرقى دمنات شدند . در اين مدت نبردى كه درخور اهميت باشد واقع نشد ولى قبايل و عشايرى كه بر سر راه موحدين بودند دسته دسته به اطاعت آنان در مى - آمدند . موحدين راه خود را به شمال شرقى ادامه دادند تا به واويزغت رسيدند . سپس به داى واقع در جنوب تادلا درآمدند . در خلال اين سير نبردى محلى در جايى به نام تيزى درگرفت و چنان كه البيذق مىگويد به شكست « فئهء باغيه » يعنى مرابطين انجاميد .