بسيارى از ايشان كشته شد . سپس بار ديگر پيكارى درگرفت و بار ديگر تاشفين منهزم شد و به سوى ميزتابوت عقب نشست . موحدين بر اموال و اسلحه و جامهها و چهار پايان و غلامان او مستولى شدند و به تاراج بردند . سپاه جزوله براى يارى رسانيدن به مرابطين از مراكش در حركت آمد . بدين طمع كه غنايم را از موحدين بازستاند .
عبد المؤمن در شكافهاى كوه چند جاى كمين نهاد و غنايم را پيش فرستاد تا دشمن به آن سو كشيده شود . افراد جزوله به غنايم حمله آوردند و چند تن از نگهبانان را كشتند . در اين حال موحدين از كمينگاهها بيرون تاختند و بر آنها زدند و تا آخرين نفر كشتند و سلاحها و چارپايانشان را بردند . سپاه جزوله چند هزار سواره و پياده بود عبد المؤمن پيروزمند به بلاجنفيسه بازگرديد .
در روايت ديگر آمده است كه عبد المؤمن قصد آن كرد كه در جايى از كوه كه گذرگاه تنگ مىشود ديوار بلندى برآورد تا مرابطين در همان كوهستان به دام افتند و به هلاكت رسند . تاشفين دريافت و قواى خود را به مراكش بازگردانيد .
جزوله در نزديكى احياء جراجه از تاشفين جدا شدند . در اين هنگام جمعى از موحدين به سردارى شيخ ابو حفص اصناج بر آنها حمله كردند و تلفات بسيار وارد آوردند و سه هزار چارپايانشان را گرفتند و به تينملل بردند و بر موحدين تقسيم كردند .
قبيلهء جزوله بعد از آن به توحيد گراييد يعنى به اطاعت موحدين درآمد . « 1 »
ابن عذارى در حدوث واقعه در سال 533 ه با ابن القطان موافق است ولى آن را به گونهء ديگرى نقل مىكند و مىگويد كه مرابطين به سردارى امير تاشفين بن على بسيج نبرد كردند . گروههاى زيادى از قبايل جزوله نيز همراه لشكر او بودند . مصاف ميان مرابطين و عبد المؤمن در موضعى از مواطن بنى ملول واقع شد . جنگ در دشتها و تنگههاى كوهستانها يك ماه و سه روز ادامه يافت و با هزيمت تاشفين پايان گرفت .
عبد المؤمن او را تا موضعى به نام ايمران تابورت تعقيب كرد . ابن عذارى مىافزايد كه افراد قبيله جزوله خواستند كه به بلاد خويش بازگردند . تاشفين اجازت داد و اندرزشان داد كه از طريق كوهستان نروند . چون پاى به راه كوهستانى نهادند موحدين بر سرشان تاختند و بسيارى از ايشان را كشتند و زنان و اسبان و سلاحهايشان را به تينملل
هامش
( 1 ) . ابن القطان ، نظم الجمان ، ( مخطوط ياد شده ، برگ 81 ب تا 82 ب ) .