پس از آنكه عبد اللّه زمام امور را به دست گرفت به او پيشنهاد صلح داد ، شايد در خلال آن ايام بتواند كارهاى خود به نظم آورد و پايههاى سلطهء خويش مستحكم گرداند .
پس پسر خود حفص را با جماعتى از ياران خويش به قرطبه فرستاد تا از جانب او با عبد اللّه قرارداد صلح بندد ، بدان شرط كه او از جانب امير و به فرمان او در ناحيهء ببشتر باشد . عبد اللّه اين شرط را بپذيرفت و پسرش و يارانش را به وجهى نيكو با صلات كرامند بازگردانيد و عبد الوهاب بن عبد الرؤف را به عنوان والى ريه - از سوى خود - با آنان روانه كرد و گفت كه ابن حفصون در حكومت بر آن نواحى با او شريك باشد . چند ماهى نگذشت كه ابن حفصون پيمان بشكست و عامل امير عبد اللّه را براند و بر بلاد مجاور حمله آورد و بر ارشدونه مستولى شد و در آن منطقه فسادها برانگيخت .
امير عبد اللّه در سال 276 ه / 889 م لشكر به ناحيهء ببشتر برد و آنجا را ويران نمود ، ولى نتوانست بر ابن حفصون دست يابد . چون به قرطبه بازگرديد ابن حفصون خروج كرد و تا استجه پيشرفت و استجه را بگرفت . عبد اللّه لشكر فرستاد و استجه را از او بستد .
آتش شورش در جنوب همچنان افروخته ماند . خير بن شاكر در جيان خروج كرد و عامل امير را از آنجا براند و بر شهر مستولى شد . لشكر اندلس به سردارى احمد بن محمد بن ابى عبده برفت و شهر را محاصره كرد . بسيارى از ياران خير بن شاكر را بكشت و بسيارى از خانههاى جيان را ويران كرد ، ولى بدون آنكه توانسته باشد آن را به تسليم وادارد بازگرديد . در اين هنگام ابن حفصون به بهانهء يارى ابن شاكر جماعتى از سپاهيان خود را به جيان فرستاد ، ولى اينان بر او حمله كردند و سرش را بريدند و براى ابن حفصون فرستادند . ابن حفصون نيز تا با امير عبد اللّه اظهار دوستى كرده باشد سر را براى او فرستاد « 2 » . ولى امير عبد اللّه فريب نخورد . ابن حفصون به جيان رفت و در آنجا كشتار و غارت نمود و مردمش را خوار و ذليل كرد . از آن پس آشوب و كشتار سراسر آن ناحيه را در خود فروبرد .
ابن حفصون حملات خود را تا شمال ، تا حدود قرطبه بسط داد ، تا جايى كه خيمههاى امير عبد اللّه را در خارج شهر شقنده و در نزديكى قرطبه به آتش كشيد . در اين
هامش
( 2 ) . ابن حيان در المقتبس ، ص 92 و 93 .